estrellademar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Leuke term he, soms weten mensen niet wat het betekent (zoals gister bleek tijdens de MR vergadering). Gewoon. Stand van zaken :-)

    Sinds gister is mama in het verpleeghuis. Ze was er doodmoe van. Begrijpelijk. Ik vond het reuze spannend allemaal.

    Sinds maandag jl. is papa in het bejaardentehuis. Het gaat goed met hem. Fijn!

    Vannacht droomde ik over mama. Dat ze haar gebit weer in had en de lakens uitdeelde (so to speak). Dat er een lijstje boven haar bed hing waarop afgevinkt kon worden of ze voeding had gehad ja of nee. Dat ze mij riep om iets te pakken en aan haar te geven.

    Bizar.

    Of misschien ook niet.

    Want de afvinklijst hangt er echt, dat hoorde ik van mijn zus gister. Het gebit dat lukt helaas nog niet maar wie weet komt dat nog. Belangrijk voor nu is dat mijn moeder aansterkt anders valt er niet zoveel te revalideren. Ze is afgevallen in het ziekenhuis ondanks de check en dubbelcheck op het geven van voeding. Helaas ging dat nog wel eens mis. Frustratie bij mijn moeder, frustratie bij mijn zus. Hopelijk gaat het hier wel goed. De tekenen zijn er wel naar dus dat is mooi.
    Ze ligt alleen op een kamer, net als iedereen. Dat is niet zo fijn maar als het goed is gaat ze meedraaien in het ritme van koffiedrinken, eten (wat heet), theedrinken, gezelligheid, etc zodat ze en uit haar kamer is en uit haar bed is.
    En revalideren natuurlijk als ze weer een beetje op krachten is. 

    Dit weekend ga ik weer heen. Kijken bij papa hoe hij er bij zit en kijken bij mama. Paaseieren (van papier dan) mee om de boel een beetje op te fleuren als dat lukt.

    Voorlopig is ze de komende maanden in het verpleeghuis. Als het goed gaat met papa kan hij op termijn weer naar huis. Misschien wil ie dat wel helemaal niet meer, best gezellig zo in het bejaardentehuis als ik dat zo hoor :-) 

    In een poging om met een helicopterview te kijken leert de ziekte van mijn moeder:

    * vooral leven in het nu (morgen is nog heel ver weg)
    * vooral van elke dag genieten (hoe kwetsbaar zijn we eigenlijk, 1 hersenbloeding en je kunt als een plant zijn, of dood)
    * het eigenbelang maakt een enorme verschuiving door: niet ik (of het huis of het kind of .....) maar zij
    * dat er uit nare dingen ook positieve dingen te halen zijn die ons sterker maken

     

     




    Reacties

    Toch even posten hoor, het is gewoon heel erg lekker (en makkelijk te maken, iedereen kan het):

    Krentenbrood van oma (gepost door Marjolein, beetje aangepast qua bereiding door mij)

    Ingrediënten

    • 500 gram bloem
    • 1 zakje gist of 30 gr verse gist
    • 50 gram suiker (alleen als je verse gist gebruikt)
    • 350 gram rozijnen/krenten
    • 31/2 dl warme melk
    • 1 tl zout
    • 1 ei
    • 25 gram gesmolten boter

    Materialen

    • bakblik, mengkom, mixer met deeghaken, natte theedoek, plastic zak

    Bereiden

    Rozijnen/krenten een paar uur laten wellen in warm water, goed uit laten lekken (paar uur ook). Bloem zeven, zout erdoor roeren en daarna de gist erdoor roeren (jawel, kan echt). Als je verse gist gebruikt, dan 50 gram suiker toevoegen, anders niet. Ei erdoor roeren. Verwarm de melk met de boter au bain marie en doe dit bij de bloem. Kneden tot een samenhagend deeg als dat lukt. Als de melk te warm is geworden lukt dat nl. niet. Roeren volstaat dan ook! Het is echt waar. Mjin ervaring is dat je deeg niet per definitie hoeft te kneden. Bovendien, er valt ook niets te kneden als de melk te warm is, dan plakt alles aan elkaar.
    Dan 1 – 1 1/2 uur laten rijzen (langer kan ook, geen punt) onder een natte doek met plastic zak eromheen.  Daarna de rozijnen/krenten erdoor roeren en het deeg overdoen in een groot bakblik. Dan nog eens 30 minuten laten rijzen onder natte theedoek met plastic zak eromheen (kan ook langer, geen punt). Oven voor verwarmen op 180-190 graden(hete lucht oven kan iets lager). Brood in ong. 45 minuten gaar bakken. En dan: smullen maar.

    Door de rozijnen/krenten is het brood zoet genoeg. Ik snap eigenlijk niet waarom paasbrood of kerstbrood in de suiker gedompeld wordt als het zo ook kan. Het enige is dat het wat sneller uitdroogt. Maar ook dan smaakt het nog prima. Try it!


    Reacties

    Inmiddels ligt papa ook in het ziekenhuis sinds gister. Hetzelfde ziekenhuis, alleen andere verdieping.

    Hij werd niet goed, heeft uiteindelijk mijn zus kunnen bellen en die kwam. Ze vertrouwde het niet en belde de ambulance. Is ie met spoed (begreep ik later) naar het zkh gebracht. Vermoedelijk een lichte tia.

    Nou, dat was dus opnieuw op een woensdag ellende. En een herhaling van de geschiedenis van zo'n 14 jaar geleden toen ze ook allebei in het ziekenhuis belandden. Alleen toen niet in hetzelfde. Dat klinkt nog niet eens zo ver weg, 14 jaar, maar het lijkt wel eeuwen geleden. Wat is er in die tijd allemaal wel niet gebeurd?! 

    Maar goed, papa dus in het zkh, mama in het zkh, eh, hallo Universum, is het niet genoeg zo?

    Het is nog even afwachten hoe verder. Er wordt goed meegedacht in het ziekenhuis, dat is fijn. We staan er niet alleen in. Optie is: mama in verpleeghuis/revalidatiecentrum, papa tijdelijk ook of anders tijdelijk in een bejaardentehuis vlakbij. Puur om te herstellen van de schrik en zorg om mama en zijn eigen lijf dat het even liet afweten. 

     

     

    Reacties

    Inmiddels zijn we bijna 3 weken verder sinds dat mama in het ziekenhuis belandde.

    Het zijn hectische weken geweest en nog steeds is het hectisch en vreet het energie van ons allemaal.

    Nadat we dinsdag 7 maart de draad weer oppakten reden we vrijdagmiddag 10 maart opnieuw naar DH, J en ik. J vond het niet zo leuk maar er was geen andere optie. We logeerden bij opa. We waren er rond kwart over vijf. Eten gekookt en daarna piepte ik nog even snel naar het ziekenhuis. J en opa konden wel even alleen blijven. Opa werd die vrijdagavond toen hij naar bed ging niet helemaal lekker. Een grote roep om hulp vanuit zijn slaapkamer. Nou daar lag hij dan, half in pyama, half in kleren in bed. Hij was zooo duizelig en draaierig dat hij er wit van zag. Ik pakte zijn hand, stelde hem gerust en zowaar er kwam weer kleur in zijn gezicht. Yoo wat een schrik toch wel weer. Kort daarna viel hij in slaap. Ik niet. Ik sliep er slecht van. De volgende ochtend durfde hij niet uit bed uit angst weer duizelig te worden. Gelukkig kwam de thuishulp. Beetje gepraat, medicijnen gegeven, geadviseerd nog even in bed te blijven. Ze zou later in de ochtend nog even terugkomen om te kijken hoe en wat. Gelukkig zag ik een tijdje later papa schuifelen in de gang. Hij was opgestaan. Good! En ook nog in de kleren. Top! Dat gaf de burger moed. In ieder geval mij. Ik ben die middag alleen naar het ziekenhuis gegaan. Daarna weer gekookt etc. In de nacht van zaterdag op zondag ook nog een roep om hulp. Ik was erop gespitst. Ik hoor J ook altijd als ze roept. Dus ik vloog uit bed richting papa. Hij had het koud. Ik maakte kruiken, zette de verwarming aan, bleef nog even bij hem totdat ie weer sliep. Zondagochtend vroeg kwam de thuishulp alweer voor de kousen. Elke dag, dat hebben we zo geregeld (maar inmiddels hebben we de tijd verzet naar tussen 9 en 11, veel beter). Op zondag zouden J en ik om 14.00 uur naar het ziekenhuis gaan (bezoekuur) maar mijn zus belde of we vroeger konden komen omdat mama wel graag bezoek wilde. Dus lieten we alles uit ons handen vallen en gingen we om 13.00 uur naar het ziekenhuis. Daarna terug naar opa, even alles inpakken etc en toen gewacht totdat mijn zus opa kwam ophalen om naar het ziekenhuis te gaan. Dat was rond 16.00 uur. Konden wij naar huis. Frietje gehaald voor het gemak toen we weer thuis waren en op tijd naar bed. Moe, echt wel!
    J kon het afgelopen weekend logeren bij een vriendinnetje. Ik ben het weekend (18/19 mrt) alleen gegaan. Op vrijdagavond weg en zondag rond half zes weer terug. Vrijdagavond eerst even langs papa. Daarna door naar mijn zus waar ik sliep. Het leek ons goed om papa in zijn ritme te laten zijn ipv nu weer een loge. Het betekende wel extra op en neer rijden maar toe maar. Zaterdagochtend op tijd op, eerst even naar mama. Dat viel me niet mee, zo kwetsbaar! Daarna naar papa voor koffie, broodje. Toen papa ging rusten ging ik weg op de fiets van mama naar mijn zus. We zouden pyama's gaan shoppen voor mama. Gedaan. Ook nog koffie gedronken samen. Toen gauw terug op de fiets naar pa om hem mee te nemen naar het ziekenhuis. Gedaan. Alleen zat de tijd niet zo mee. Een ander kan wel bepalen dat we tussen half 4 en 4 komen maar ja, soms loopt het niet en voor we het wisten was het kwart over vier. Mama verdrietig, dacht dat papa niet meer wilde komen dus dat werd voor papa alle zeilen bij en voor mij ook wel. We waren laat terug uit het ziekenhuis. Ik moest nog koken maar pa wilde friet. Ik niet. Dat werd dus friet voor pa en ik ging voor mezelf koken. Ik had al boodschappen gedaan. Na het eten nog ff kopje thee en toen terug naar mijn zus om te slapen. En te praten, het werd nog laat ook! De volgende ochtend ging ik pa halen. We zouden koffie doen in het ziekenhuis. Nou ja, koffie, zeg maar gewoon, op bezoek zonder koffie. Mama zat al in de stoel toen we kwamen. Eerst was ik papa nog kwijt ook in het ziekenhuis. Ik had hem afgezet bij het zkh en daarna de auto weggezet. In de veronderstelling dat ie meteen naar mama zou gaan. Maar eenmaal bij mama geen papa. Dat werd zoeken. Gevonden. Hij was eerst naar het toilet gegaan en toen pas met de lift naar boven. Gaat allemaal niet zo snel als je oud bent :-) 
    Na het bezoek aan mama gingen we naar huis. Broodje, koffie! Vooral dat! Pa ging daarna rusten en was het tijd voor mij om afscheid te nemen. Ik ging nog even langs zus en mama en daarna naar huis. J ophalen, zelf nog eten, alle spullen weer uitpakken en pfff kort daarna plat. Slapen. Moe etc.

    En dan nu hoe het met mijn moeder is: nog steeds halfzijdig verlamd. Kan niet veel, zeg maar niks. Ook praten is een probleem, iedereen moet erg zijn best doen om haar te verstaan. Maar ondanks alle ellende houdt ze vol. Ook al heeft ze haar momenten. En wil ze dood. Dat zei ze gisterochtend. Ik wil dood. Hard he, best wel. Maar we begrijpen het wel. Van toch nog wel een kwiek iemand voor haar leeftijd die nog best veel zelf deed, in een klap naar iemand (lichamelijk dan) die afhankelijk is van alles en iedereen: van luiers tot de tillift, van een helpende hand voor het bevochtigen van haar mond tot ........ Dat is moeilijk en dat vindt ze ook heel moeilijk. Ik kan niks! Hartverscheurend is het allemaal. En toch gaat ze stapjes vooruit. Minder hoofdpijn. Minder morfine, meer en langer in de stoel. Wie weet of haar lichaam toch nog een stuk opknapt?. Mijn moeder is de meest sterke vrouw die ik ken. Ze verdient een hele diepe buiging, een hele grote pet die ik met heel veel respect voor haar afneem. 

    Als niet kunnen praten zo lastig is, en schrijven ook niet echt gaat en lezen ook moeilijk is, dan is daar altijd nog: whatsapp! Jawel, ik heb vanochtend een berichtje ingesproken en dat gestuurd naar mijn zus om aan mama te laten luisteren. Zo zijn we toch nog een beetje dichtbij. Vond ze helemaal leuk!

     

     

     


    Reacties

    Yeah, wij hadden voorjaarsvakantie. En bleven thuis. Kon ik mooi schilderen. Gedaan. Zelfs de tafel binnen moest er aan geloven. Is nu wit met zwart ipv helemaal zwart. Het witte deel moet nog een keer, dat wel. En de hal is nog niet klaar maar een deel staat in de 1e laag verf. Wordt wel leuk hoor, het is een heel verschil met donkerbruin.

    Dinsdag 28 feb kon ik terecht voor een thermografisch onderzoek. Gedaan. Uitslag volgt nog.

    Woensdag 1 maart wilde J wel shoppen. We gaan alleen voor dat wat je nodig hebt waarschuwde ik J. We gingen voor een rokje en een korte broek en eventueel nog 2 leggings aangezien haar maillots te klein worden.

    Ik wilde eigenlijk ook nog kijken voor een paar leuke kleine tafellampjes maar goed, we gingen eerst naar de kledingwinkels: Ter stal, Hema, Zeeman, eventueel nog Wibra. Ter stal werd het niet. Hema wel. Geen rok maar wel 2 leuke jurken met 2 bijpassende vestjes en 2 leggings. Klaar. Zou je denken haha. In de flow van belandden we bij de H&M. Daar zag ze een tuinbroek. Eerder in de tijd had ze al aangegeven dat ze zoiets wilde hebben. Het werd een korte tuinbroek. We hadden nog kadokaartjes met voldoende geld erop. Helemaal stoer en leuk. Daarna gingen we naar de Action om even te kijken voor tafellampjes. O ja en ook nog naar de speelgoedwinkel voor een speen voor de pop. Maar 15 euro voor een speen gaat me echt te ver, dus dat feest ging niet door. Bij de action hoorde ik mijn mobiel. CT aan de lijn. Of ik mijn vader wilde bellen. Ik belde met mijn vader. Hij huilde aan de telefoon. Mama in het ziekenhuis. Ze was niet goed geworden in de keuken toen ze eten aan het klaarmaken was, heftige hoofdpijn, hing over het aanrecht. Afijn, lang verhaal kort: zware hersenbloeding. Eerste 48 uur kritiek. We zijn halsoverkop afgereisd naar DH, J en ik. Nou daar lag ze dan, zo breekbaar en teer in ene in dat ziekenhuisbed. Echt niet leuk! We sliepen bij mijn vader om hem te ondersteunen en te verzorgen. Ik dan. J kon op donderdag gelukkig mee met mijn ex schoonzus en nichtje. Die heeft nog een paar leuke dagen gehad tot en met zondagochtend. Ik heb ondertussen bij mijn vader van alles gedaan, van wassen tot eten koken, brood klaarmaken, boodschappen doen etc. en natuurlijk naar het ziekenhuis met papa, aandacht geven, waken bij mama overdag samen met zus en broer. Het was moeilijk om te beslissen wat uiteindelijk te doen na zondag. J terugbrengen en onderbrengen bij anderen en zelf nog een paar dagen blijven? Of samen nog een dagje blijven en dan teruggaan? Het werd het laatste. We zijn maandagavond laat teruggegaan naar huis. J ging dinsdag weer naar school. Dat was een goede zet. Ze was helemaal happy aan het einde van de dag. De school deed haar goed. Mooi! Ik bleef een dagje thuis om bij te komen en de emoties de vrije loop te laten. Hard nodig want nog niet veel tijd voor gehad.

    De 48 uur kritieke fase ging voorbij, maar het blijft nog steeds spannend. Wat doet haar hoofd en lichaam? Ze is nu halfzijdig verlamd, komt dat weer goed? We moeten veel geduld hebben dat is een feit. En intussen ons leven zo goed en zo kwaad als dat gaat weer oppakken. Valt niet mee, dat merk ik wel. 
     



    Reacties

    Inmiddels is alles in het halletje gekit, althans, dat wat ik gekit wilde hebben. In principe kan ik ook nog de kieren dichten van het plafond (schrootjes!) maar misschien wil ik tzt wat anders, dan heeft kitten nu niet zoveel zin. 

    Ik wil me nog wagen aan de boarding in de keuken, om de kier te dichten met het plafond maar dan moet ik even moed verzamelen. Het moet natuurlijk wel mooi worden!

    Ik heb wat dingen veranderd in de keuken en opgeruimd. De kamer van kleur veranderd, is nu met gele accenten ipv met rode. Lekker zonnig.

    De verwarming in het halletje is nu donkergrijs. Een heel verschil. Het was superlastig verven maar allez, na de 2e laag ziet het er best wel mooi uit. Nu nog de deuren en de kozijnen. Wordt afwisselend grijs met wit (is nu donkerbruin). There is nog a job to do.

    Van de week ook nog geklust aan J haar haar. Een stuk eraf gehaald dus. Ze was/is er heel blij mee. Ging met los haar naar school (stond echt leuk) maar helaas, eenmaal bij de klas toch gauw weer een staart in het haar.

    Woensdag gaan we een andere pop halen. Gisternamiddag stond ze voor de deur. Met een halve pop. Een arm en een been waren eraf. Niet meer te lijmen ook. Zou jij dat leuk vinden mam als je nog een kind was?! Verontwaardigd stond ze met alle onderdelen van de pop in haar handen. Kijk dan! Ik wil een nieuwe pop!

    Nou zijn er genoeg kinderen die niet meer spelen met een pop en er toch nog eentje hebben dus dat werd speuren op marktplaats. En we vonden er een voor een redelijke prijs. Kan ze het geld dat er nog ligt van oma en opa mooi voor gebruiken. En de halve pop leggen we wel in de weggeefkast ofzo. Misschien zijn er kinderen die het wel leuk vinden om er bijvoorbeeld ziekenhuisje mee te spelen (pop heeft een ongeluk gehad, arm ligt eraf etc). 

     



    Reacties

    Eerder in de tijd had J aangegeven dat ze naar haar papa wilde. Ik heb toen E een mail gestuurd en gevraagd wanneer het kon. Het werd het weekend van 4 feb. Prima. Maar dat zegde E af want hij moest zingen. Of het dan het weekend daarna kon. Okee. Ik vroeg hem te laten weten wat we dan zouden afspreken qua dag en tijd en waar met het verzoek erbij om af te wisselen met Den Bosch. Bijvoorbeeld brengen naar Breda en ophalen in Den Bosch voor mij. Stilte. Dus donderdag (vorige week) stuurde ik hem een app met de vraag over hoe en wat. Hij appte toen 's avonds laat terug over tijden op vrijdagavond. En nee, zaterdagochtend ophalen ging niet want hij moest werken. Ik overlegde met J. Ze haalde haar schouders op over het feit dat papa in de ochtend moest werken. Nou okee dan, ik niet, maar goed als zij het niet erg vond, who am I etc. 

    Gisteravond vroeg ik aan J: en moest papa inderdaad werken op zaterdagochtend? Jaaa zei ze, hij was al heel vroeg weggegaan. En hij was nog maar net thuis in de middag en toen ging hij weg naar de kerk. Want papa gaat altijd zaterdagmiddag naar de kerk.

    Hmmmm…..ze hebben elkaar iets van 12 weken niet gezien. 

    Afijn, het gaat om de kwaliteit denk ik dan maar (althans ik probeer zo te denken) en niet om de kwantiteit………………
      



    Reacties

    Zaterdag de wekker om 07.30 uur. Opstaan, douchen, douche schoongemaakt (mijn handen jeuken om de douche helemaal onder handen te nemen, op te pimpen dus) maar goed, eerst maar weer even schoonmaken. Het had gesneeuwd vannacht en ook in de ochtend viel er sneeuw. Maar ik moest en zou naar de bouwmarkt om verf te halen. Ik had niet genoeg om de muren te schilderen. Eerst zette ik alles opzij om uberhaupt te kunnen schilderen. 

    Punt was: ik had een schilderij weggedaan. En die had een afdruk achtergelaten op de muur. Bijschilderen had niet geholpen, de hele muur moest opnieuw. Een andere muur had ik ook geprobeerd even een stukje bij te tippen maar helaas, ook daar kleurverschil. Dus ook die moest opnieuw. 

    Dus rond half 10 in de auto naar de bouwmarkt. Hadden ze geen grote emmer meer in de kleur. Balen. Dan maar een kleine emmer. Nog acrylaatkit gekocht. Klaar. Toen door naar een kialapunt in de buurt. 9 km verderop. Doen we dus ook niet meer zo, beter dan maar via DHL, iets duurder maar wel dichterbij. Afijn, pakketje opgehaald, en nee, niet langs P, helaas, maar gewoon door naar huis. Koffie en toen aan de schilder. Eerst de muur naar de gang toe. Extra goed verf erop zodat alles in 1x gedekt zou worden (wit op wit, dat scheelt). Toen de muur bij het raam. Eigenlijk moest de keuken ook nog een keer. Dus hup, ook de muren (muurtjes) in de keuken. Ondertussen keek ik naar de muur bij de deur. Ik zag twee hele lange strepen. Tjemig, kan ik nou niet eens een muur schilderen! Maar gelukkig, het was schijn, het moest wat langer drogen, precies op de naden van het behang. Ik was het zat, al dat schilderen. En van het een komt het ander lijkt het wel. Want de bovenplinten moesten ook nog even extra aangezet. Morgen! Nu eerst naar buiten. Ik fietste naar de Praxis om daar te kijken naar Grossfillex en andere merken die kunststof platen en tegels hebben etc. Uurtje rondgekeken en toen weer terug naar huis. Eenmaal thuis: kooktijd. Kikkererwten met pompoen en linzen en veel kruiden, zeg maar een stoofpot. Lekker!

    Beetje op tijd naar bed hahaha, na al dat schilderen pffff.

    Zondag: 08.30 naast mn bed. Douchen, oefeningen, ontbijt. Ik had gezien dat de muurtjes in de keuken her en der bijgetipt moesten worden, het was ook lastig verven geweest met niet al teveel licht of vals licht (ook niet fijn). Ik had zaterdagavond bedacht dat het misschien een goed idee was om schoolbordfolie te kopen om boven op de boarding te plakken (boven de keukenkastjes dus). Konden we leuke spreuken op schrijven enzo. Maar achteraf bezien leek me dat toch geen goed idee. Eerst maar eens schoonmaken die handel. Yoo dat scheelde al een halve tint in kleur ongeveer. Lichter dan he. En zo kwam van het een het ander. Na de boarding volgde de keukenkastjes. St Marc is echt een wondermiddel in combi met de speciale sponsjes van de action. En na de keukenkastjes (buitenkant alleen, was al werk genoeg to be honest) volgde de lamp in de keuken. Ik beken: ik had er nog niet eerder iets aan gepoetst. Dat werd dus echt hoog tijd. Ze zien er weer uit als nieuw. Kostte me wel anderhalfuur ongeveer omdat ik dacht dat ik de glaasjes uit de lamp kon halen. Wat niet lukte, ook niet toen het schroefje (glaasjes zaten vast met een schroefje duh) eruit was. Vastgeplakt denk ik. En na de lamp was het de beurt aan de plinten bij de eethoek. Schoongemaakt. Het zag er meteen al een stuk beter uit. Na al dat poetsen werd het schilderen: de muurtjes in de keuken even bijwerken, de plinten boven de muren van gister schilderen en de plinten bij de eethoek ook maar meteen geschilderd. Daarna alles opgeruimd. Al een klus op zich met het uitspoelen van de kwasten en de latexemmer. Tot slot van het schoonmaakfestijn nog ons groene stoeltje in de keuken onder handen genomen. Na al die jaren was ie eigenlijk niet meer groen maar grauwgroen. Oftewel: het zag er echt niet meer uit. Ook hier deden St Marc en de sponsjes van de Action wonderen (schuurspons en gewoon schoonmaakmiddel voldeden niet). Stoeltje ziet er weer uit als nieuw! Genoeg gedaan, soms moet een mens ook weten wanneer te stoppen, ja toch?. Nog even naar buiten geweest en daarna: diner for one. Thuis. Makkelijk maar toch niet zo gezellig.

    Nu nog de gordijnen in de was. Want wat aan de lamp (en bovenop de keukenkastjes) zit, zit natuurlijk ook in het gordijn. Het is al even geleden dat ze voor het laatst zijn gewassen. Komt goed, een dezer dagen. De andere helft van de woonkamer moet ook nog een keer opnieuw geverfd eigenlijk. Maar eerst verder met de hal. Kitten en schilderen. En zo blijven we gezellig bezig. Ik ga ook nog alle gaatjes dichten in de douche en wc en bij J in haar kamer. Ideaal spul, die muurvuller van Alasbastine. Ik heb ook de gaatjes in de muur bij het raam in de woonkamer kunnen dichten waar de bouwdeskundige in had geprikt met zijn schroevedraaier. Niks meer van te zien. En zelfs de schroeven van de roede-houder zitten weer beter vast in de muur: het hangt weer recht allemaal. 



    Echt wel :-)


     




    Reacties

    Vrijdagavond dus bracht ik J naar B. Ze vond het spannend. Hield de hele tijd mijn hand vast. We hadden sneeuw onderweg, dus rustiger aan. Om 20.25 uur (we waren er bijna) ging mijn mobiel. E aan de lijn. Dat ie er was. Wij ook zei ik, nog 2 stoplichten te gaan. Ze treuzelde bij het uitstappen. Ik stond al naast de auto met de tas in mijn handen. Niet dat ik haar weg wil hebben (in tegendeel) maar iemand (E dus) nodeloos laten wachten vind ik ook niet zo. We maakten voetstappen in de sneeuw. Kijk mama, dit zijn mijn afdrukken. Ik gaf ze met mijn afdruk een kusje. Ze stapte in en na nog een dikke kus reden ze weg. Het was ook al even geleden. Medio november dat ze hem gezien had.

    Op de terugweg naar huis geen sneeuw. Wel vond ik de rit lang duren zomaar. Zonder J, dat zal het verschil zijn.
    Bij het afzetten van J had ik E gevraagd of ze dan zondag naar Den Bosch konden komen. Hij knikte ja. Doe je nog even appen hoe laat dan? Hij knikte ja.

    Maar toen het middag was op zondag had hij nog niet ge-appt. Dus stuurde ik een berichtje met hoe laat vanavond. 20.30 uur kreeg ik terug. Ik dacht na en zwichtte. Okee dan zie ik jullie vanavond op het station in Den Bosch om 20.30 uur smste ik terug. Ik had nu 3x Den Bosch genoemd, dat moest goed gaan. 

    Het was tegen 19.00 uur toen ik nog even naar boven ging om iets anders aan te trekken. Toen zag ik de plank in de douche. O ja, die moest ook nog gedaan. Kon nog wel even, ik zou rond 19.30 uur in de auto stappen. Om 19.15 uur was ik weer beneden en checkte mijn mobiel. Een app. Van E. We zijn er om 20.00 uur, tot zo.

    Tot zo? Men! Ik appte terug dat ik dan NU ging rijden (19.15 uur dus). En dat deed ik. Ik sprong in de auto en reed naar Den Bosch. Ik was er precies om 20.00 uur. Ik zag geen bekende auto. Ik ben er smste ik naar E. Geen reactie. Ik belde. Geen contact. Ik belde nog een keer. Geen contact. Ik smste: waar zijn jullie? Geen reactie. Ik belde nog een keer. Geen contact. Ik belde naar mijn zus, misschien lag het aan mijn mobiel ofzo. Maar nee, ik kreeg keurig mijn zus aan de lijn. Het was 20.10 uur en niks of niemand te zien. Ik begon te huilen, raakte lichtelijk in paniek. Wat nu als hij in Breda stond? Wat nu als hij aan de andere kant van het station stond? Wat nu als zijn mobiel het niet deed? Wat nu als? Mijn zus zei dat ik nog even moest afwachten. Ik hing weer op en probeerde nog een keer te bellen met E. Lukte niet. Ik probeerde een ander nummer waar hij een keer mee had ge-smst maar dat was buiten gebruik. Om 20.14 uur smste ik nog een keer: Ik ben op het station in Den Bosch. Geen reactie. Somehow liep ik naar iemand van de handhaving om te vragen of er misschien nog een ingang was, aan de achterkant (beetje suffe vraag maar ja, in paniek he). Ik legde hem al huilend uit dat ik wachtte op mijn kind die bij haar papa was geweest etc maar dat ze er nog niet waren en ik E niet kon bereiken. Zal ik eens proberen te bellen vroeg hij. Intussen had hij me even meegenomen naar binnen in het station, beetje de warmte in. Maar ook hem lukte het niet. Ik ga weer terug naar de auto zei ik hem. Hij liep mee en men toen ik vlak bij mijn auto was riep ik uit: Oh daar staan ze. Desondanks kon ik niet meer stoppen met huilen. Dus daar stond ik dan te snikken. De man van de handhaving dook met zijn gezicht in de auto van E. U bent niet bereikbaar (of zoiets) zei hij tegen E. E begon uit te leggen dat hij geen beltegoed meer had, maar zijn andere nummer (oude nummer) die had het nog wel gedaan (althans zo begreep ik het, maar ja, ik had helemaal niet meer aan dat oude nummer gedacht). De man van de handhaving zei blij te zijn dat het allemaal goed was nu en dat E het kind weer over kon dragen aan de moeder. En ik stond daar maar te snikken. E begreep het wel, dat ik ongerust was. J begon ook te huilen omdat ze afscheid moest nemen van haar papa. Lekker stel. Lukt het je wel om te rijden vroeg E? Neem anders straks even koffie met wat lekkers erbij. Ik knikte. We stapten in, ik stelde de navigatie in op ons huisadres en daar gingen we. Langzaam aan werd het huilen minder en tegen de tijd dat we thuis waren was de stemming weer een beetje gewoon.

    Een paar dingen heb ik geleerd: a. ik moet het kenteken weten van de auto van E b. ik moet het thuisnummer hebben van E zodat ik zijn vrouw kan bellen, en c. J krijgt voortaan altijd haar mobiel mee, opgeladen en wel, of ze dat nou wil of niet.

     



    Reacties

    Wij hebben weer buren. Gezellig. Een jaar lang heeft het tussenhuis (3 op een rij) leeggestaan. Maar nu dus weer bewoond. Een stel. Met twee auto's.

    Tja, en je raadt het misschien al, die auto's staan ook bij mij voor de deur als ik toevallig weg ben met de auto en zij komen intussen thuis. Heb ik geen plek meer.

    Op zich niet zo erg, ik kan op het pleintje staan, 10 meter verder lopen. No big deal.

    Maar toch stoort het me. Ik zou het niet in mijn hoofd halen om bij een ander voor de deur te gaan staan.

    Waarom doen zij dat wel? Ik zie ook dat ze gewoon bij de andere buren voor de deur staan. Moeten die dus parkeren op het pleintje.

    Tuurlijk, er staat nergens geschreven dat ieder zijn plek heeft voor de deur. Maar toch. Het is een beetje een ongeschreven wet. Het heeft ook te maken met rekening houden met elkaar. We hebben allemaal een auto. Die kunnen keurig voor ieders deur. Heb je meer auto's? Dan moet je toch echt even uitwijken naar het pleintje met je 2e auto.

    Het rare is, hij kwam wel vragen hoe laat J naar bed gaat zodat hij daar rekening mee kon houden met boren. Kijk, daar houden we van.

    Maar met die auto's....ik snap het niet. Moet ik er wat van zeggen? 

    Of laten gaan? 

    En dan gister de app van E op mijn vraag wat we afspreken. Ik kom J ophalen na mijn werk tussen 18.00 en 19.00 uur appte hij. Ik dacht dat ie haar thuis kwam ophalen. Verrassend dat wel maar okee, scheelt weer een ritje. Maar zo was het dus niet. Ik zie jullie dan in B. Hoe bedoel je? Nou vrijdagavond in B dus tussen 18.00 en 19.00 uur. Ja doei! Gaan we echt niet doen om die tijd. 

    Wat is dat nou voor mentaliteit? Ik snap zoiets niet. Ik ga echt niet in de filetijd naar B rijden. Dat heb ik al eerder gezegd. En zo makkelijk, alsof we even in de lucht springen a la tita tovenaar en dan in B zijn. Even knippen met je vingers en klaar. NIET! Ik moet er 5 kwartier voor sturen (en 5 kwartier terug) als het mee zit. 

    Afijn, na overleg met J en de belofte dat we maandagavond the voice gaan kijken via uitzending gemist is ze bereid om vanavond mee te gaan naar B. Om 19.00 uur in de auto, gegeten en al, kunnen we om 20.30 uur er zijn. 

    Nu nog wachten op de bevestiging van E. 

    Ik wil me niet druk maken. Welnee, waarom zou ik?

    En waarom lukt dat niet?

    Update: pas laat in de middag, na een sms van mij, kregen we de bevestiging: 20.30 uur was okee. 


    Reacties
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl