estrellademar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Nou dat klinkt wel toch. 

    Om maar even een stempel te drukken op.

    Na dit weekend was ik het helemaal zat, echt helemaal zat. 

    Maandagochtend ging het mis, een enorme clash. Ik ben nog met haar meegefietst naar de bso, tot aan het hek. Ga je niet mee? Nee, ik kan het niet. Je bent groot genoeg om zelf naar binnen te gaan. Fijne dag. En ik ben zonder nog maar een moment om te kijken weggefietst. In tranen. Naar huis want ik was niet in staat om naar kantoor te gaan, ik moest mezelf eerst bij elkaar vegen. 

    Afijn, na deze clash, ben ik ten einde raad gaan zoeken op internet, op zoek naar IEMAND die mij kan helpen, en nou ja, via van alles en nog wat stuitte ik op de term strong-willed oftewel, een kind met een hele sterke eigen wil. Met bijbehorende tools. 

    En een ervan is: autonomie geven. Ja........raar maar waar, maar als dat is wat werkt word ik ter plekke heel gelukkig.

    Oftewel: gewoon doen zoals ze op de bso en school ook doen. Geef het kind keuzes, autonomie, het gevoel dat ze gehoord en gezien wordt, en voila, je hebt geen kind meer aan ze.

    Aan het einde van de middag haalde ik haar op bij de bso. We hadden vervolgens een goede avond en een soepele ochtend. Vanochtend ook nog een spontane spijtbetuiging van haar kant......

    Vandaag geen Efteling. Dat had ik wel zo gepland maar ik kon het gewoon niet opbrengen. Dat doen we een andere keer. Zij is nu lekker op de bso, bikini mee, komt helemaal goed. En ik ben aan het werk, ook prima zo. De school is weer levendig met alle leerlingen. 

    Misschien iets te optimistisch maar ik type het hier toch maar neer: als die tools werken en ik daar mijn best voor doe (met veel geduld) dan, nou dan gaan we elkaar gewoon weer lief vinden. En daar ga ik voor.

    X

     


    Reacties

    Er zijn van die dagen, momenten, vreselijk.

    Eerst al dat gezeur over die strandbal. Niet in de kamer J. Hoezo? (nieuw stopwoord hier in huis, van J dan). Nou dan steek ik de riedel maar weer af. Spullen die omver kunnen gaan, bal is voor buiten etc. Het is niet aan haar besteedt. Ze vindt het maar stom en begrijpt niet dat ze niet in de kamer mag ballen met de strandbal. Ga maar boven in je eigen kamer met je strandbal dan kun je daar dingen omverstoten zeg ik haar. Mopperend en met een zuchtend okee laat ze de strandbal met rust.

    Hoe vaak ik die riedel al niet heb afgestoken? Geen idee. Vaak.

    Vervolgens gaan we eten. Maar J heeft helemaal geen zin om te eten. Dat blijkt wel. En bij mij is het zo op want ik had reuze trek. Ik had een wit broodje. Dat wilde J ook. Okee, kreeg ze de helft. Vervolgens ziet ze, als ik alles al op heb, dat ik yoghurt pak. J wil ook yoghurt. Eerst je brood, dan yoghurt zeg ik haar. Fout he. Hakken in het zand. Dus dat wordt een dingetje. Ze begint te mopperen op het witte broodje. Het is hard en ze kan het niet snel eten. Dan neem je het bruine broodje zeg ik haar. Daar begint ze dan aan maar niet boven haar bord, maar gezellig omgedraaid op een stoel zodat alle kruimels op de vloer vallen. Ai. Verkeerde knop. Doe nou boven je bord eten J. Hoe vaak heb ik dat nou al gezegd? En ga recht zitten, op je beide billen. Mopper de mopper van haar kant. Na een paar kleine hapjes komt het volgende argument om niet het brood op te eten. Ik zit vol zegt ze. Niet zeuren J, je moet goed eten, stelt niks voor, ik heb het al op, peanuts.  Maar nee, ze houdt vol dat ze vol zit, terwijl ze pas een paar happen van het halve witte bolletje op heeft en 2 kleine hapjes van het bruine broodje. Ik draag haar aan om in mogelijkheden te denken. Bijvoorbeeld om dan straks in de auto nog iets te eten. Maar dan ook wel doen want aan lege beloftes hebben we niks. In ene stelt ze voor om dan nog 1 hap van het halve witte broodje te eten (en dan is het ook op) en dan het bruine broodje onderweg. Dat verraste me want ze had zitten mopperen op dat witte broodje dat het zo hard was en dat ze het niet snel kon eten etc. Okee. En vervolgens propt ze de hap weg om yoghurt te gaan pakken. Je zat vol J, weet je nog?! Ik snij het bruine broodje door de helft en vindt dat ze de helft met de happen eruit nog moet opeten. Weerstand. Ik ben het in ene zo zat dat ze van mij niet meer hoeft te eten. Spullen pakken dame en wegwezen. Ik vraag niks bijzonders van je, elk kind moet eten en recht zitten en vooral niet smakken, als dat al teveel is heb ik er meer dan genoeg van. Dus, hup, nu in de auto en snel een beetje dan heb ik tenminste daarna rust.

    En zo geschiedde. 

    Het werd geen leuk tochtje naar het vriendinnetje. Die liever thuis speelt. Elke keer komt er wel een belofte dat ze een keer bij ons komt spelen maar tot nu toe komt daar dus helemaal niks van. Onderweg ga ik los. Ga maar meteen een week logeren bij je vriendinnetje zeg ik J. En: heb je het naar je zin zo? Blij dat je het voor elkaar hebt zo met je gedoe over het eten? Voor de zoveelste keer krijg ik een belofte dat ze wel kan luisteren en dat ze normaal kan doen. Ja ja, dat heb ik vaker gehoord. Gaat niet meer lukken inmiddels. Dus eenmaal bij het vriendinnetje: geen kus, gewoon uitstappen, deur dichtdoen en bye. Ik ben spijkerhard. Maar hoe laat kom je me dan ophalen vraagt ze nog maar mijn blik is genoeg voor haar om toch maar de deur dicht te doen. En ik rij weg. Nee, scheur weg. Ze zoekt het maar uit. Voor nu.

    De gewenste rust kan ik natuurlijk wel vergeten want zo werkt het niet. Spijt, tranen, kwaad op mezelf (toch weer op dat knopje laten drukken en mezelf verliezen). Hoezo unconditional love en hoezo positief denken en hoezo voornemen om rustig te blijven?

    Gewoon vet in mijn eigen valkuil gevallen. Diep.

     

     


    Reacties

    Niet te geloven eigenlijk. Over een paar weken is het al zomervakantie.

    In de afgelopen maanden zijn we:

    * bijna elk weekend naar ma geweest. En dus ook naar pa. Ze hebben ons nog nooit zo vaak gezien als in de afgelopen maanden.

    Helaas

    Pa woont inmiddels zelfstandig (sinds begin juni) in het zelfde gebouw als waar hij eerst tijdelijk zat om bij te komen. Zorg is ingehuurd, nieuwe meubeltjes zijn aangeschaft. Iedereen was er druk mee en mijn zus nog het meest.

    Ma woont inmiddels op een andere afdeling van het verpleeghuis, sinds 15 juni. Het revalideren ging niet snel genoeg en ze moest daar weg. Even kort door de bocht maar daar komt het eigenlijk wel op neer. De verhuizing naar 2 verdiepingen hoger hakte er in. De overdracht van de ene afdeling naar de andere is redelijk gegaan. Een nieuw zorgplan is inmiddels opgesteld (vorige week). Het gaat moeizaam allemaal. Het is te triest voor woorden om hier neer te zetten. We hebben er allemaal veel zorgen om en verdriet van. Ondanks de mooie lieve momenten die er ook zijn met mama. Hartbreaking en dan overdrijf ik niet.

    Dit alles laat weinig tijd en ruimte en zin etc over voor andere dingen. De tuin heb ik wel opgepakt (vanavond een courgette plukken!) en is ook weer erg leuk om te doen. Het schilderen ligt op zijn gat. Geen output. Aankomend weekend is het 3e weekend in al die maanden dat we niet afreizen naar DH. Verdrietig aan de ene kant, aan de andere kant ook wel hard nodig. Even gewoon weekend vieren samen.

    En dan de vakantie. Ik was in staat om alles af te zeggen maar heb het niet gedaan. We gaan! Drie weken in totaal zijn we weg. Bij vlagen vliegt het me aan en bij vlagen kijk ik er toch ook naar uit. Even afstand, even los.

    Gister had J een geweldige theatervoorstelling. En ze zag er ook heel mooi uit. Supertrots, echt wel!

    En ze gaat goed over naar groep 7. Top!

    Haar 10e levensjaar alweer. Time flies.

    Vandaag was ik boos op die ene collega die me nog wel eens in het vaarwater zit. Ik moest het kwijt tegen H. En daarna kwam ik R tegen in het dorp. Ook nog even tegen aan gepraat. Kreeg ik later in de mail een virtueel bloemetje van hem. Een zonnebloem. Doet goed! 




     

     





    Reacties

    Zaterdag 1 april. het was geen grappige dag.

    Ik was onderweg naar mijn ouders. In verband met de planning (wie wanneer waar op bezoek) belde ik mijn zus. Ze was nog bij mam en ik hoorde aan haar stem dat het niet goed uitkwam dat ik belde. Ze belde me daarna terug. Toevallig had ik net de auto stilgezet bij het tankstation. We hingen zeker een kwartier aan de telefoon. Mijn zus was die ochtend vroeger dan gepland naar het verpleeghuis gegaan. en dat was maar goed ook. Toen ze bij mam kwam lag die te shaken in bed, zweet over het hele lichaam. Niet om aan te zien. Wat bleek? de catheter was verstopt geraakt. Ze had niet kunnen bellen, niet kunnen roepen en heeft daar zeker tijden gelegen zonder hulp doordat toevallig die ochtend ze later dan normaal bij mam kwamen om te verzorgen. Mijn zus was in alle staten. Na alle ellende in het zkh waar het ook niet altijd goed liep, nu dit weer. Men! Zo zielig echt wel. 

    Toen ik weer wegreed van het tankstation belandde ik in de file. Ongeluk, 20 minuten vertraging. Ik ging daarom niet eerst paastakken kopen zoals ik van plan was maar ik ging meteen door naar het verpleeghuis.

    Het was even zoeken maar ik vond haar kamer. Dat viel tegen. Ik weet niet wat ik had verwacht maar dit was eh deprimerend. Een witte kamer, beetje rommelig met dekens, spullen voor mijn moeder die ze nodig heeft en dus absoluut niet gezellig. Ik kreeg de neiging om op te gaan ruimen hahaha, maar ja, waar moest het dan naar toe? Het was fijn om mama weer te zien. Ik ben zo'n 3 kwartier gebleven en ben toen mijn vader op gaan halen. Nou, die zat er duidelijk beter bij in het bejaardentehuis waar hij sinds maandag 27 maart is. Het bevalt hem goed. Maar voordat ik naar hem ging schoot ik snel een winkel in voor paastakken. Nep voor de zekerheid ivm eventuele allergie. Bij papa een kopje thee gedronken en toen samen met hem naar het verpleeghuis.

    En toen werd het niet grappig vanwege de krukjes naast het bed. Wie denkt er nou na over zo'n krukje?! Ik niet, ik kan er zelf prima op zitten. En mijn vader ook. In eerste instantie. Want hij had al op het zwarte krukje gezeten naast het bed. Maar toen moesten we even opzij (de reden daarvan weet ik niet meer, ik denk vanwege voeding of mondverzorging bij mijn moeder). Hoe dan ook, we stonden even iets bij het bed vandaan toen de verpleegster vroeg of we wat wilden drinken. Goed plan! Ik liep met haar mee. Ze liet me zien waar ik wat kon halen. Dus zogezegd zo gedaan. Het duurde even omdat ik eerst heet water moest koken in de waterkoker voor thee. Eigenlijk duurde het me te lang en ik dacht erover om eerst even terug te gaan met het sapje voor mijn vader maar deed dat niet. Ik vond theezakjes, maakte thee en liep daarna met twee mokken terug naar de kamer van mijn moeder. Daar vond ik mijn vader, ondersteund door 3 verpleegkundigen. Tjemig, wat is hier aan de hand? Flauwgevallen? Maar nee, dat was het niet. Mijn vader was aan de andere kant van het bed op het krukje gaan zitten, was te ver met zijn billen naar achtergeschoven en toen met kruk en al achterover geklapt en op zijn hoofd terecht gekomen. Mijn moeder kon niet bellen en niet roepen, mijn vader kon niet meer overeind komen. Wat een toestand! En dat allemaal terwijl ik thee stond te halen. Gelukkig zag een andere patient die toevallig langs de kamer van mijn moeder kwam, mijn vader op de grond liggen en die heeft de verpleging gewaarschuwd. Pffff. Nou papa helemaal van slag, huilen, had pijn natuurlijk. Ze hebben hem toen in de rolstoel gezet, koude doek op zijn hoofd en verder NIETS. En aangezien ik ook geen verpleegkundige achtergrond heb zag ik daar niks verkeerds in. Koude doek leek me prima. Maar mijn vader maakte zich zorgen. Had het over een foto en dat ik mijn zus even moest bellen, dan kon die misschien even kijken. Dus ik belde met mijn zus, legde uit wat er gebeurd was en die zei: de ambulance moet gebeld, er moet een scan komen van zijn hoofd want hij heeft bloedverdunners en pas een tia gehad (oh ja, jemig! hoe kon ik dat nou vergeten). Nou het verpleeghuis was niet bereid om een ambulance te bellen, dat moest de huisarts doen. Mijn zus weer in alle staten. Maar goed, ze heeft de huisarts gebeld (dokterspost dan want weekend) en die hebben mij weer gebeld met vragen over mijn vader. Ze hebben ook mijn vader zelf nog gesproken en daarna besloten dat er een scan moest komen van zijn hoofd. Maar niet met de ambulance. Ik ben zelf gegaan met papa. Maar niet nadat we eerst wat hadden gegeten. Papa een toetje en ik een banaan. Want zo zei de verpleegkundige, het kan best nog wel eens lang duren daar bij de spoedafdeling. Nou daar gingen we dan, voetje voor voetje uit het verpleeghuis en op naar het ziekenhuis. Daar ging het toch best wel snel. De scan was okee en hij mocht godzijdank terug naar het bejaardentehuis als ze hem daar in de nacht om de 2 uur wakker konden maken ivm eventuele bloeding van adertjes (ofzoiets). Mijn vader wilde absoluut niet in het ziekenhuis blijven. Hij is gewoon heel blij daar in het bejaardentehuis, dat merk ik wel aan hem. Dus.....waren we tegen 19.00 uur terug in zijn kamer. Heb ik een kopje thee gemaakt voor hem en broodjes gesmeerd. Daarna nog even terug naar mijn moeder om te zeggen dat alles okee was met papa. Somehow voelde ik aan dat mijn zus wel een uitlaatklep kon gebruiken en ik appte haar of ze het fijn vond dat ik even langskwam om te wandelen of uit te huilen. Dat vond ze fijn. Heb ik daar een soepje gegeten en hebben we tegen elkaar aan kunnen praten over allerlei dingen die mis zijn gegaan in het ziekenhuis en nu ook (weer) in het verpleeghuis. Dat deed haar goed. Mooi! Ik was daarna wel heel laat in het huis van mijn ouders maar allez, dat gaf niet. Bed opgemaakt, gedouched en slapen. Nou ja, slapen ging niet echt goed maar toe maar. Wekker om half acht. Ik zou nl. om 09.00 uur opnieuw naar mama gaan, puur om te checken of het allemaal wel goed ging daar met de verzorging. Ik was er op tijd, de verpleging was met haar bezig. Good! Tijdje gebleven, tot koffietijd, daarna terug naar de flat, koffie gedronken, overhemden en vesten verzameld voor mijn vader, nog wat foto's in de tas gedaan om neer te zetten bij mama en toen naar pa. Daar broodje gegeten en toen terug naar mama. Want die zou in de stoel gezet worden, Wel zo leuk als ze dan iemand heeft om tegen aan te kijken of te praten. O ja, ik had ook een boek meegenomen. Om desnoods uit voor te lezen. Gedaan :-) Vond ze wel leuk!
    En die zaterdag-pechmiddag had ik al paastakken neergezet en papieren eieren geknutseld om erin te hangen. Mama dacht dat het bloemen waren :-) Nou toch een beetje de boel opgefleurd met die paastakken en foto's en nog wat kaarten. Die zitten in een plakboek maar ik heb de vrolijkste in de vensterbank gezet voor de gezelli. Laat het versieren maar aan mij over!

    Tja en toen was het tijd om naar huis te gaan. Moeilijk hoor om afscheid te nemen, best wel.

     



    Reacties

    Hand in hand met mama

    Stilletjes zitten we naast elkaar

    Zij in de rolstoel, ondersteund met kussens

    Ik op een klapstoeltje ernaast

    Haar hand komt onder de deken vandaan en pakt de mijne

    Mijn hoofd leg ik op haar schouder

    Bijna cheeck to cheeck

    Tranen rollen zomaar naar benee

    Heel even schuilen bij mama

    Totdat mijn hoofd  haar kennelijk pijn doet

    En ze er iets van zegt

    Oh mama, ik heb zo met je te doen

    Dat ik bijna niet eens kan huilen

    Een groot verdriet van binnen

    Met zoveel vragen over het waarom

     


    Reacties

    Leuke term he, soms weten mensen niet wat het betekent (zoals gister bleek tijdens de MR vergadering). Gewoon. Stand van zaken :-)

    Sinds gister is mama in het verpleeghuis. Ze was er doodmoe van. Begrijpelijk. Ik vond het reuze spannend allemaal.

    Sinds maandag jl. is papa in het bejaardentehuis. Het gaat goed met hem. Fijn!

    Vannacht droomde ik over mama. Dat ze haar gebit weer in had en de lakens uitdeelde (so to speak). Dat er een lijstje boven haar bed hing waarop afgevinkt kon worden of ze voeding had gehad ja of nee. Dat ze mij riep om iets te pakken en aan haar te geven.

    Bizar.

    Of misschien ook niet.

    Want de afvinklijst hangt er echt, dat hoorde ik van mijn zus gister. Het gebit dat lukt helaas nog niet maar wie weet komt dat nog. Belangrijk voor nu is dat mijn moeder aansterkt anders valt er niet zoveel te revalideren. Ze is afgevallen in het ziekenhuis ondanks de check en dubbelcheck op het geven van voeding. Helaas ging dat nog wel eens mis. Frustratie bij mijn moeder, frustratie bij mijn zus. Hopelijk gaat het hier wel goed. De tekenen zijn er wel naar dus dat is mooi.
    Ze ligt alleen op een kamer, net als iedereen. Dat is niet zo fijn maar als het goed is gaat ze meedraaien in het ritme van koffiedrinken, eten (wat heet), theedrinken, gezelligheid, etc zodat ze en uit haar kamer is en uit haar bed is.
    En revalideren natuurlijk als ze weer een beetje op krachten is. 

    Dit weekend ga ik weer heen. Kijken bij papa hoe hij er bij zit en kijken bij mama. Paaseieren (van papier dan) mee om de boel een beetje op te fleuren als dat lukt.

    Voorlopig is ze de komende maanden in het verpleeghuis. Als het goed gaat met papa kan hij op termijn weer naar huis. Misschien wil ie dat wel helemaal niet meer, best gezellig zo in het bejaardentehuis als ik dat zo hoor :-) 

    In een poging om met een helicopterview te kijken leert de ziekte van mijn moeder:

    * vooral leven in het nu (morgen is nog heel ver weg)
    * vooral van elke dag genieten (hoe kwetsbaar zijn we eigenlijk, 1 hersenbloeding en je kunt als een plant zijn, of dood)
    * het eigenbelang maakt een enorme verschuiving door: niet ik (of het huis of het kind of .....) maar zij
    * dat er uit nare dingen ook positieve dingen te halen zijn die ons sterker maken

     

     




    Reacties

    Toch even posten hoor, het is gewoon heel erg lekker (en makkelijk te maken, iedereen kan het):

    Krentenbrood van oma (gepost door Marjolein, beetje aangepast qua bereiding door mij)

    Ingrediënten

    • 500 gram bloem
    • 1 zakje gist of 30 gr verse gist
    • 50 gram suiker (alleen als je verse gist gebruikt)
    • 350 gram rozijnen/krenten
    • 31/2 dl warme melk
    • 1 tl zout
    • 1 ei
    • 25 gram gesmolten boter

    Materialen

    • bakblik, mengkom, mixer met deeghaken, natte theedoek, plastic zak

    Bereiden

    Rozijnen/krenten een paar uur laten wellen in warm water, goed uit laten lekken (paar uur ook). Bloem zeven, zout erdoor roeren en daarna de gist erdoor roeren (jawel, kan echt). Als je verse gist gebruikt, dan 50 gram suiker toevoegen, anders niet. Ei erdoor roeren. Verwarm de melk met de boter au bain marie en doe dit bij de bloem. Kneden tot een samenhagend deeg als dat lukt. Als de melk te warm is geworden lukt dat nl. niet. Roeren volstaat dan ook! Het is echt waar. Mjin ervaring is dat je deeg niet per definitie hoeft te kneden. Bovendien, er valt ook niets te kneden als de melk te warm is, dan plakt alles aan elkaar.
    Dan 1 – 1 1/2 uur laten rijzen (langer kan ook, geen punt) onder een natte doek met plastic zak eromheen.  Daarna de rozijnen/krenten erdoor roeren en het deeg overdoen in een groot bakblik. Dan nog eens 30 minuten laten rijzen onder natte theedoek met plastic zak eromheen (kan ook langer, geen punt). Oven voor verwarmen op 180-190 graden(hete lucht oven kan iets lager). Brood in ong. 45 minuten gaar bakken. En dan: smullen maar.

    Door de rozijnen/krenten is het brood zoet genoeg. Ik snap eigenlijk niet waarom paasbrood of kerstbrood in de suiker gedompeld wordt als het zo ook kan. Het enige is dat het wat sneller uitdroogt. Maar ook dan smaakt het nog prima. Try it!


    Reacties

    Inmiddels ligt papa ook in het ziekenhuis sinds gister. Hetzelfde ziekenhuis, alleen andere verdieping.

    Hij werd niet goed, heeft uiteindelijk mijn zus kunnen bellen en die kwam. Ze vertrouwde het niet en belde de ambulance. Is ie met spoed (begreep ik later) naar het zkh gebracht. Vermoedelijk een lichte tia.

    Nou, dat was dus opnieuw op een woensdag ellende. En een herhaling van de geschiedenis van zo'n 14 jaar geleden toen ze ook allebei in het ziekenhuis belandden. Alleen toen niet in hetzelfde. Dat klinkt nog niet eens zo ver weg, 14 jaar, maar het lijkt wel eeuwen geleden. Wat is er in die tijd allemaal wel niet gebeurd?! 

    Maar goed, papa dus in het zkh, mama in het zkh, eh, hallo Universum, is het niet genoeg zo?

    Het is nog even afwachten hoe verder. Er wordt goed meegedacht in het ziekenhuis, dat is fijn. We staan er niet alleen in. Optie is: mama in verpleeghuis/revalidatiecentrum, papa tijdelijk ook of anders tijdelijk in een bejaardentehuis vlakbij. Puur om te herstellen van de schrik en zorg om mama en zijn eigen lijf dat het even liet afweten. 

     

     

    Reacties

    Inmiddels zijn we bijna 3 weken verder sinds dat mama in het ziekenhuis belandde.

    Het zijn hectische weken geweest en nog steeds is het hectisch en vreet het energie van ons allemaal.

    Nadat we dinsdag 7 maart de draad weer oppakten reden we vrijdagmiddag 10 maart opnieuw naar DH, J en ik. J vond het niet zo leuk maar er was geen andere optie. We logeerden bij opa. We waren er rond kwart over vijf. Eten gekookt en daarna piepte ik nog even snel naar het ziekenhuis. J en opa konden wel even alleen blijven. Opa werd die vrijdagavond toen hij naar bed ging niet helemaal lekker. Een grote roep om hulp vanuit zijn slaapkamer. Nou daar lag hij dan, half in pyama, half in kleren in bed. Hij was zooo duizelig en draaierig dat hij er wit van zag. Ik pakte zijn hand, stelde hem gerust en zowaar er kwam weer kleur in zijn gezicht. Yoo wat een schrik toch wel weer. Kort daarna viel hij in slaap. Ik niet. Ik sliep er slecht van. De volgende ochtend durfde hij niet uit bed uit angst weer duizelig te worden. Gelukkig kwam de thuishulp. Beetje gepraat, medicijnen gegeven, geadviseerd nog even in bed te blijven. Ze zou later in de ochtend nog even terugkomen om te kijken hoe en wat. Gelukkig zag ik een tijdje later papa schuifelen in de gang. Hij was opgestaan. Good! En ook nog in de kleren. Top! Dat gaf de burger moed. In ieder geval mij. Ik ben die middag alleen naar het ziekenhuis gegaan. Daarna weer gekookt etc. In de nacht van zaterdag op zondag ook nog een roep om hulp. Ik was erop gespitst. Ik hoor J ook altijd als ze roept. Dus ik vloog uit bed richting papa. Hij had het koud. Ik maakte kruiken, zette de verwarming aan, bleef nog even bij hem totdat ie weer sliep. Zondagochtend vroeg kwam de thuishulp alweer voor de kousen. Elke dag, dat hebben we zo geregeld (maar inmiddels hebben we de tijd verzet naar tussen 9 en 11, veel beter). Op zondag zouden J en ik om 14.00 uur naar het ziekenhuis gaan (bezoekuur) maar mijn zus belde of we vroeger konden komen omdat mama wel graag bezoek wilde. Dus lieten we alles uit ons handen vallen en gingen we om 13.00 uur naar het ziekenhuis. Daarna terug naar opa, even alles inpakken etc en toen gewacht totdat mijn zus opa kwam ophalen om naar het ziekenhuis te gaan. Dat was rond 16.00 uur. Konden wij naar huis. Frietje gehaald voor het gemak toen we weer thuis waren en op tijd naar bed. Moe, echt wel!
    J kon het afgelopen weekend logeren bij een vriendinnetje. Ik ben het weekend (18/19 mrt) alleen gegaan. Op vrijdagavond weg en zondag rond half zes weer terug. Vrijdagavond eerst even langs papa. Daarna door naar mijn zus waar ik sliep. Het leek ons goed om papa in zijn ritme te laten zijn ipv nu weer een loge. Het betekende wel extra op en neer rijden maar toe maar. Zaterdagochtend op tijd op, eerst even naar mama. Dat viel me niet mee, zo kwetsbaar! Daarna naar papa voor koffie, broodje. Toen papa ging rusten ging ik weg op de fiets van mama naar mijn zus. We zouden pyama's gaan shoppen voor mama. Gedaan. Ook nog koffie gedronken samen. Toen gauw terug op de fiets naar pa om hem mee te nemen naar het ziekenhuis. Gedaan. Alleen zat de tijd niet zo mee. Een ander kan wel bepalen dat we tussen half 4 en 4 komen maar ja, soms loopt het niet en voor we het wisten was het kwart over vier. Mama verdrietig, dacht dat papa niet meer wilde komen dus dat werd voor papa alle zeilen bij en voor mij ook wel. We waren laat terug uit het ziekenhuis. Ik moest nog koken maar pa wilde friet. Ik niet. Dat werd dus friet voor pa en ik ging voor mezelf koken. Ik had al boodschappen gedaan. Na het eten nog ff kopje thee en toen terug naar mijn zus om te slapen. En te praten, het werd nog laat ook! De volgende ochtend ging ik pa halen. We zouden koffie doen in het ziekenhuis. Nou ja, koffie, zeg maar gewoon, op bezoek zonder koffie. Mama zat al in de stoel toen we kwamen. Eerst was ik papa nog kwijt ook in het ziekenhuis. Ik had hem afgezet bij het zkh en daarna de auto weggezet. In de veronderstelling dat ie meteen naar mama zou gaan. Maar eenmaal bij mama geen papa. Dat werd zoeken. Gevonden. Hij was eerst naar het toilet gegaan en toen pas met de lift naar boven. Gaat allemaal niet zo snel als je oud bent :-) 
    Na het bezoek aan mama gingen we naar huis. Broodje, koffie! Vooral dat! Pa ging daarna rusten en was het tijd voor mij om afscheid te nemen. Ik ging nog even langs zus en mama en daarna naar huis. J ophalen, zelf nog eten, alle spullen weer uitpakken en pfff kort daarna plat. Slapen. Moe etc.

    En dan nu hoe het met mijn moeder is: nog steeds halfzijdig verlamd. Kan niet veel, zeg maar niks. Ook praten is een probleem, iedereen moet erg zijn best doen om haar te verstaan. Maar ondanks alle ellende houdt ze vol. Ook al heeft ze haar momenten. En wil ze dood. Dat zei ze gisterochtend. Ik wil dood. Hard he, best wel. Maar we begrijpen het wel. Van toch nog wel een kwiek iemand voor haar leeftijd die nog best veel zelf deed, in een klap naar iemand (lichamelijk dan) die afhankelijk is van alles en iedereen: van luiers tot de tillift, van een helpende hand voor het bevochtigen van haar mond tot ........ Dat is moeilijk en dat vindt ze ook heel moeilijk. Ik kan niks! Hartverscheurend is het allemaal. En toch gaat ze stapjes vooruit. Minder hoofdpijn. Minder morfine, meer en langer in de stoel. Wie weet of haar lichaam toch nog een stuk opknapt?. Mijn moeder is de meest sterke vrouw die ik ken. Ze verdient een hele diepe buiging, een hele grote pet die ik met heel veel respect voor haar afneem. 

    Als niet kunnen praten zo lastig is, en schrijven ook niet echt gaat en lezen ook moeilijk is, dan is daar altijd nog: whatsapp! Jawel, ik heb vanochtend een berichtje ingesproken en dat gestuurd naar mijn zus om aan mama te laten luisteren. Zo zijn we toch nog een beetje dichtbij. Vond ze helemaal leuk!

     

     

     


    Reacties

    Yeah, wij hadden voorjaarsvakantie. En bleven thuis. Kon ik mooi schilderen. Gedaan. Zelfs de tafel binnen moest er aan geloven. Is nu wit met zwart ipv helemaal zwart. Het witte deel moet nog een keer, dat wel. En de hal is nog niet klaar maar een deel staat in de 1e laag verf. Wordt wel leuk hoor, het is een heel verschil met donkerbruin.

    Dinsdag 28 feb kon ik terecht voor een thermografisch onderzoek. Gedaan. Uitslag volgt nog.

    Woensdag 1 maart wilde J wel shoppen. We gaan alleen voor dat wat je nodig hebt waarschuwde ik J. We gingen voor een rokje en een korte broek en eventueel nog 2 leggings aangezien haar maillots te klein worden.

    Ik wilde eigenlijk ook nog kijken voor een paar leuke kleine tafellampjes maar goed, we gingen eerst naar de kledingwinkels: Ter stal, Hema, Zeeman, eventueel nog Wibra. Ter stal werd het niet. Hema wel. Geen rok maar wel 2 leuke jurken met 2 bijpassende vestjes en 2 leggings. Klaar. Zou je denken haha. In de flow van belandden we bij de H&M. Daar zag ze een tuinbroek. Eerder in de tijd had ze al aangegeven dat ze zoiets wilde hebben. Het werd een korte tuinbroek. We hadden nog kadokaartjes met voldoende geld erop. Helemaal stoer en leuk. Daarna gingen we naar de Action om even te kijken voor tafellampjes. O ja en ook nog naar de speelgoedwinkel voor een speen voor de pop. Maar 15 euro voor een speen gaat me echt te ver, dus dat feest ging niet door. Bij de action hoorde ik mijn mobiel. CT aan de lijn. Of ik mijn vader wilde bellen. Ik belde met mijn vader. Hij huilde aan de telefoon. Mama in het ziekenhuis. Ze was niet goed geworden in de keuken toen ze eten aan het klaarmaken was, heftige hoofdpijn, hing over het aanrecht. Afijn, lang verhaal kort: zware hersenbloeding. Eerste 48 uur kritiek. We zijn halsoverkop afgereisd naar DH, J en ik. Nou daar lag ze dan, zo breekbaar en teer in ene in dat ziekenhuisbed. Echt niet leuk! We sliepen bij mijn vader om hem te ondersteunen en te verzorgen. Ik dan. J kon op donderdag gelukkig mee met mijn ex schoonzus en nichtje. Die heeft nog een paar leuke dagen gehad tot en met zondagochtend. Ik heb ondertussen bij mijn vader van alles gedaan, van wassen tot eten koken, brood klaarmaken, boodschappen doen etc. en natuurlijk naar het ziekenhuis met papa, aandacht geven, waken bij mama overdag samen met zus en broer. Het was moeilijk om te beslissen wat uiteindelijk te doen na zondag. J terugbrengen en onderbrengen bij anderen en zelf nog een paar dagen blijven? Of samen nog een dagje blijven en dan teruggaan? Het werd het laatste. We zijn maandagavond laat teruggegaan naar huis. J ging dinsdag weer naar school. Dat was een goede zet. Ze was helemaal happy aan het einde van de dag. De school deed haar goed. Mooi! Ik bleef een dagje thuis om bij te komen en de emoties de vrije loop te laten. Hard nodig want nog niet veel tijd voor gehad.

    De 48 uur kritieke fase ging voorbij, maar het blijft nog steeds spannend. Wat doet haar hoofd en lichaam? Ze is nu halfzijdig verlamd, komt dat weer goed? We moeten veel geduld hebben dat is een feit. En intussen ons leven zo goed en zo kwaad als dat gaat weer oppakken. Valt niet mee, dat merk ik wel. 
     



    Reacties
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl