estrellademar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Ik had afgesproken dat ik op maandag 11 juni de hechting eruit zou halen.

    Maar 11 juni wilde ik naar mijn moeder.

    Dus belde ik het ziekenhuis af. 

    Dat bleek niet goed genoteerd te zijn want die maandag werd ik gebeld. Ja, u zou toch de hechting eruit laten halen hier, maar wij zien u niet. Zo ongeveer was de strekking. Nee dat klopt, ik heb het afgezegd bla die bla. De belster zei dat ik ook op 12 juni terecht kon om 08.15 uur om de hechting eruit te laten halen. En de uitslag is ook al bekend liet ze zich ontvallen. Maar, zei ze even later, toen ik zei dat ik bij de huisarts al een afspraak had voor de hechting eruit te laten halen, dan laten we het zoals het is, en zal de dermatoloog u bellen op de afgesproken tijd.

    Tja...en vandaag is het dan zover. Ze kan straks bellen. Bij vlagen bekruipt mij angst. Wat nou als........

    Niet aan denken.

    Positief denken.

    Het verwijderen van de pleister viel me nog niet mee trouwens. Het mocht er na 2 dagen af maar zat natuurlijk vast aan de wond. Gelukkig ging het na de douche eraf. Top!

    En de hechting verwijderen....deed even pijn maar het was zo gepiept.

    Eigenlijk....ben ik er mooier op geworden hahaha. Geen bobbelig plekje meer te zien. Tot nu toe. En van een litteken zie je niks. Althans, ik zie het niet. En zeker niet zonder bril :-)

    Laterszzz

    Update: toch een plekje dat eigenlijk weg moet, maar zonder haast, dus dat is mooi. En: misschien kan het toch met zalf. Dinsdag a.s. laat ik er nog even naar kijken. Als ik besluit om te laten snijden dan kan het precies weggesneden worden (of krap zoals ze dat noemde). Door die vreemde plastische chirurg. Mmmmm weet niet of ik mijn gezicht aan hem wil toevertrouwen maar toe maar. Zover is het nog niet. Eerst maar weer NU. As always :-)

    Reacties

    Al jaren heb ik een plekje in mijn gezicht. Eerst leek het een soort plat vetbultje. Niet opvallend ofzo maar het zat er wel.

    Destijds (2010/2011) naar laten kijken maar de toen dienstdoende arts wuifde het weg. Niets aan doen, lekker laten zitten, zo klein, etc.

    In de loop der jaren, wanneer weet ik niet precies meer, is het plekje veranderd. Het is niet meer een soort plat vetbultje maar een donker geworden vlekje. 

    Wat ik regelmatig insmeer met tea tree oil of citroen(olie).

    Toen J laatst naar de dokter moest heb ik naar het plekje laten kijken.

    Tja, kijken, je raadt het al, dat werd al snel een enkele reis dermatoloog.

    Vorige week was ik bij de dermatoloog.

    Die begon meteen, na een blik met een vergrootglas op het vlekje in mijn gezicht, over snijden, litteken van 2 cm. Eventueel bestralen (nee dank u) of laseren als dat mogelijk was. Ze zou een orienterende afspraak laten maken bij de plastisch chirurg zodat ik mijn licht op kon steken. En ja, ze zag nog een plekje in mijn gezicht, die kon tzt met stikstof behandeld worden. Over een halfjaar in ieder geval een vervolgafspraak om te kijken hoe het ervoor staat met de vlekjes en de plekjes. Voor de rest was alles in orde. En o ja, ik kon een formulier halen bij de balie over het vlekje in mijn gezicht.

    Ik was overdonderd. Hoezo snijden? En litteken van 2cm? Voor dit kleine plekje??? Echt niet!

    Volgens de dermatoloog was het plekje trouwens een goedaardige vorm van kanker. Niks om van te schrikken, ik kan er honderd mee worden (zou leuk zijn) Maar toch beter om weg te halen.

    Ik fietste weg naar werk. Was eerst van plan om naar huis te gaan maar dat zou de kwestie toch niet veranderen. Dus werd het werk. Een goede afleiding. 

    In de avond las ik het formulier. Mogelijkheden voor behandeling o.a. zalf. Zalf? Daar had ze het helemaal niet over gehad. Waarom niet? En waarom moest het eigenlijk weg als het toch goedaardig is. Afijn, genoeg vragen voor........een telefonische afspraak.

    Opvallend nog: een dag na mijn bezoek aan de dermatoloog lag er al een brief in de bus voor de afspraak met de plastisch chirurg op 5 juni.

    De telefonische afspraak met de dermatoloog was op 4 juni. Ik begon over de zalf. Plekje al 'te groot'. Weghalen omdat het op zeker gaat groeien (ondanks dat het er al 7 of 8 jaar zit) en ik er dan last van ga krijgen.
    De dermataloog had voor zichzelf ook nog eens het gesprek van vorige week gerecapituleerd en stelde voor, om een biopt te doen zodat we zeker zouden weten wat het nu is. En op basis daarvan een behandelplan op te stellen. Dat leek mij ook de beste optie. Het kon na het gesprek met de plastisch chirurg. Laat die maar staan zei ze, dan heb je in ieder geval informatie. Okee. 

    Dus gister....ik naar de pc. Die me begroette met een boks. Tja, je hebt types.....en types. Vond het toch een beetje vreemd om als bijna 54 jarige een boks te krijgen van iemand die misschien net zo oud is als ik (lastig in te schatten). Ik moest gaan zitten. Wijs het plekje eens aan zei hij. Nou, als u dat niet ziet, dan kan ik beter gaan zei ik (wat was dat nou weer voor een rare vraag). Hij verklaarde dat er meerdere plekjes in mijn gezicht zaten (nou zo erg is het nou ook weer niet, men, mag ik ook ouder en vlekkeriger worden misschien?!). Ik wees het plekje aan. Toen hij hoorde dat er nog een biopt moest komen was hij even in zijn wiek geschoten (wat deed ik dan hier) maar daarna herstelde hij zich en zei: tja, als je voor een biopt gaat kun ik ook net zo goed nu het plekje wegsnijden (precies langs de randen) en als het verder niks bijzonders is bent u er vanaf. Als het wel iets bijzonders is moet het opnieuw en dan ruimer. 

    Hij zag mijn aarzeling en zei, loop maar even mee naar de dermatoloog dan gaan we even overleggen.

    Dus wij naar beneden. Ik moest wachten en hij ging overleggen met de dermatoloog. Na 5 min kwam hij de kamer weer uit en zei: zij gaat je zo even bijpraten. En weg was ie.

    Eenmaal opnieuw tegenover de dermatoloog werd het me toch allemaal iets te veel en ze vroeg me waar mijn emotie vandaan kwam. Na uitleg over mijn moeder begreep ze het. We bespraken de opties: precies weg laten snijden of toch eerst een biopt. We kozen voor het laatste. Als de biopt verder niets uitwijst kan ik het laten zitten zoals het zit. Mocht het anders zijn kan ik het alsnog weg laten halen. Betekent wel 2x een behandeling maar nou ja, dat is dan maar zo.

    De biopt viel mee, al was het verdoven geen pretje. En de napijn....toe maar. Te doen. De pleister in mijn gezicht: wel opvallend maar ja, dat kan nou eenmaal niet anders. Vanochtend heb ik wel twee afplakstripjes weggehaald, iets minder volumineus nu en goed te doen. Het moet 2 dagen blijven zitten. Er zit een hechting in het wondje, die mag er na maandag uit.

    Over 2 weken is de biopt bestudeerd en word ik gebeld voor de uitslag.

    Zo ver is het nog niet. Eerst maar weer NU. En het mooie weer buiten.

    xxx

     

     

     

     

     

     




    Reacties

    In vogelvlucht:

    Met Pasen wilde J wel naar E. 1 nachtje. Dus zaterdag heen, zondag terug.

    Vond E te kort

    Ik was helemaal verbaasd. Wil het kind weer snel komen, vindt ie het te kort

    Kreeg ook nog een bui regen over me heen. Heb de hoorn maar ver weggehouden. Het bekende verhaal: hij wil J meer zien, desnoods via een advocaat, is er klaar mee, kent een advocaat, wil aan de andere kant dat ook niet doen (advocaat inzetten), beter om het onderling goed te regelen maar als dat niet kan etc etc. En passant veel respect voor mij maar hee luister J is niet de baas. J staat onder papa. Niet erboven en ook niet ernaast. En hee M, jij moet bepalen samen met mij, haar papa, want als je dat niet doet krijg je later problemen met J. Of woorden van gelijke strekking.

    Ik werd er wel zenuwachtig van, van die dreigementen. Dat ging weer voorbij.

    En er gebeurde niets.

    J had zoiets van: pfff, als papa het tekort vind, kom ik toch niet. Simpel. Maar ze was er ook door van slag en heeft er meerdere keren om gehuild.

    Bedankt he! Heel leuk zo.

    Afijn, ik mailde E daarna 2x. 1x om hem te laten zien dat het met het maken van afspraken fout gaat door hem en niet door ons (heel overzicht erbij) en de opmerking dat als hij aan zijn dochter vraagt om tijd voor papa te maken hij beter eerst kan bedenken dat hij tijd voor haar moet maken. De 2x mail was om hem te laten bedenken dat het handiger is om met J samen te praten over meerdere nachtjes logeren dan haar te dwingen tot iets wat ze niet wil (en ook niet werkt).

    Maar goed, dat laatste moet ie maar lekker zelf ondervinden, dat heb ik tenslotte ook moeten doen.

    Hele tijd stilte. Tot 18 april. E belde maar ik zat in vergadering. Daarna belde hij nog een keer in de avond ergens maar die oproep miste ik en toen vond ik het te laat om terug te bellen. Dat deed ik de volgende dag maar kreeg hem niet te pakken. Nou dan niet. Als ie wat wil belt ie zelf maar vond ik. Op koningsdag stuurde ik hem het filmpje van J van haar optreden met fitlala. Vond ie mooi liet ie weten via whats app. 

    Op 26 april feliciteerden wij hem met de verjaardag van zoontje J. Merci appte hij terug, ik bel morgen met J. 

    Geen belletje voor J hoor, echt niet.

    Op dinsdag 15 mei belt E dan weer. Of J wel weet dat papa jarig is (20 mei). Ja hoor, dat weet ze wel.

    J en ik hadden het er al over gehad, over naar papa gaan, omdat hij jarig is.

    Kijk, ondanks alles, vind ik het belangrijk dat ze wel op goede voet blijft staan met haar papa. Die goede voet was even ver te zoeken want ze vond hem stom en hij liegt en 'waarom is hij eigenlijk mijn papa', afijn dat soort diingen. Boos dus. Maar gelukkig zei ze begin van de week dat ze haar broertje wel weer wilde zien en dus naar papa wilde. Dus toen E belde konden we ons plan ontvouwen (zaterdag heen, maandag terug). Ons plan ging niet, het kon wel vrijdag heen en zondag terug. Ze kan meerijden met kennissen. Dat is fijn want ik zit een beetje met mijn rug sinds dinsdag door.............een nies! Niet te geloven. Het zat al niet echt lekker maar toen ik moest niezen ging het echt fout en stond ik scheef. Inmiddels gaat het wel weer maar ik sta nog niet te springen (so to speak).

    Afijn, die kennissen die stuurden mij van de week een app met de opdracht om vooral iets te eten en drinken mee te geven aan J (goh zeg, daar zou ik zelf nooit opkomen...............) ivm file-gevaar.

    En, let op, gisteravond, 17 mei om 21.30 uur belde E voor de 2e keer (hoe is het mogelijk) om te zeggen dat J vooral iets 'nets' mee moest nemen. Jurk zit al in de koffer zei ik hem. En nette schoenen vroeg hij? Ze heeft net nieuwe slippers gekregen zei ik.

    Mijn hemel, sorry hoor, maar anders kan ie nooit bellen, en nu zijn dochter (en de rest van de familie) uiterlijk vertoon moet vertonen omdat papa ingewijd wordt tot priester (of zoiets), kan ie in ene bellen voor een jurk.

    Daar hebben ze in Den Haag een mooie uitdrukking voor maar goed. We moeten het positief en met liefde en begrip etc benaderen.

    Valt niet mee. Daarom ook dit verhaal.

    Ciao.

    Reacties

    Nou dan weet je het wel.

    Ik dacht: laat ik J maar gewoon zeggen dat papa haar vrijdagavond op kan halen en dat ze dan twee nachtjes logeert.

    Mind you: ze had zelf al aangegeven dat ze naar papa wilde en ze zou op 24 januari gaan maar dat belde E af. 3 feb konden wij niet. Daarna was het vakantie. E zag het wel zitten dat J dan een week bij hem zou komen. Ik niet. Maar ik stelde het wel voor bij J. Ze wilde niet. Ook niet een halve week. Het weekend na de vakantie zei J. 24 feb. Dus dat smste ik naar E. Stilte.

    Voor de vakantie nog een paar keer gecheckt bij J of ze toch niet een halve week mss naar papa wilde maar het bleef nee.

    Okee

    24 feb zegde E af. Hij stelde dus voor 2 maart. Wat ik weer voorstelde bij J. Ze vond het goed.

    Maar het viel tegen, 2 nachtjes, in die zin, dat ze er tegenop begon te zien. Huilen vrijdagavond. En ik wil niet, ik ga jou zo missen. Getroost, opgebeurd en dus vertrokken wij vrijdagavond om 19.00 uur naar E (plaats).

    We waren er 20.05 uur omdat ik de verkeerde afslag nam. Ik belde E. Die was nog onderweg. Sneeuw (klopte), file, etc. 

    Dus daar zaten we dan te wachten in de auto. Spelletjes gedaan (met dank aan de i-pad), dicht tegen elkaar aan. En het duurde. J moest plassen, ik ook. Dus auto uit, E bellen dat we naar het toilet gingen en daarna terug in de auto. Het was 20.46 toen hij belde dat hij er was. Bedankt he! Maar we zagen elkaar niet. Het bleek dat ik aan de voorkant stond en hij aan de achterkant van het station. Blijf jij maar staan (hij ondernam ook echt geen poging om te bewegen) dan komen wij naar jou. J wilde naar huis. Ga nou eerst papa maar een kusje geven zei ik, je wilde tenslotte zelf naar papa en hoe langer je het uitstelt hoe vervelender het wordt. Nou godzijdank was het zoontje mee. En die had lichtjesschoenen. J was compleet afgeleid van haar verdriet en niet willen en na nog een bemoedigend 'je kunt het' van mij, en de belofte van E dat ze ook lichtjesschoenen mocht, reden ze niet veel later weg. Met de afspraak! met E dat hij even zou laten weten of ze veilig thuis waren gekomen. Vanwege de sneeuw. En ik zou dat ook doen. Gedaan. Maar E niet he. Stilte. Ik heb hem om 22.45 uur opgebeld. Ja, ze waren goed thuisgekomen. Gelukkig!
    We hadden ook afgesproken: zondag om 20.00 uur weer bij het station in E.

    Zondag

    Ik ben bij lieve vrienden en zij zijn expres vroeg gaan eten omdat ik op tijd weg moest. Ik zat om 18.40 uur in de auto. Het was een uur en 12 minuten rijden. Om 19.26 uur kreeg ik onderweg een sms van J dat ze nu gingen rijden.

    Nou da's weer lekker dan. Betekende voor mij opnieuw wachten. Want voor hun is het ook een uur rijden (iets minder zelfs). Echt zo balen. Dus nou daar zat ik dan opnieuw in de auto te wachten. Het regende inmiddels.

    Rond 20.35 uur zag ik ze aankomen. Dus snel de auto uit en naar hun toe. Het afscheid nemen voor J van papa is dan weer ff zwaar. Huilen. E begon, in de regen, dat we vaker moesten afspreken want ja dat kind, huilen nu (eh....weet je ook dat ze bij mij huilt??!) en hij begon over een nieuwe afspraak. Maar ik had het helemaal gehad met afspreken. Hoezo afspreken, men! Hij kan zich niet eens aan tijden houden, idioot. Echt, het viel zo fout dat ik zei dat ik voorlopig helemaal niets ging afspreken. Na al dat gewacht. Wat niet de eerste keer is, de vorige keer heb ik een UUR staan wachten. En een van de keren daarvoor een HALF uur. En toen wilden ze nog een ijsje gaan eten. Ja doei! Nou, dat was natuurlijk compleet tegen het verkeerde been bij E. Want hij is ook haar papa en ze wordt al groot en zij (J dan) bepaalt niet wanneer ze gaat maar dat bepalen wij (ik en E). Ik ging er nog op in ook. Stom he. E zei dat ie de weg wel wist om zijn dochter vaker te zien. Het komt wel goed zei ik hem. En: jij kunt ook met een datum komen.

    Maar hij beende boos weg. En ik ook boos in de auto. Gefrustreerd. Stomme gozer. Zonder MIJ komt er niet eens een afspraak. Doet hij wel eens bellen om te vragen of J kan komen? Nooit. Doet hij wel eens bellen om te vragen hoe het met haar gaat? Nooit. IK ben degene die info over de schutting gooit naar E. Altijd. IK ben degene die J aanspoort om naar haar vader te gaan. IK ben de aanjager. Als je het aan die twee overlaat komt er nooit iets van terecht. Zit niet in de genen. 

    En dan ook nog te bedenken dat ik eerder in de tijd E had gebeld dat het verstandig is om de frequentie wat op te schroeven zodat de drempel voor J om naar hem toe te gaan niet zo hoog is. Maar ja, aan de andere kant, krijg dat maar eens voor elkaar. Want op wiens schouders komt dat neer? Op de mijne. En ik kan J niet dwingen. Ik zou niet weten hoe. Als zij niet wil, houdt het op. 

    Er is trouwens niks mis mee met hoe het nu gaat, alleen ben ik het er wel mee eens dat de frequentie omhoog kan. Niet voor mij, maar voor J. 

    Ze is in november geweest. In de kerstvakantie wilde ze niet (heb IK gevraagd he, E niet, die vraagt nooit). 24 januari zou ze gaan. Het werd 2 maart. En NIET door mij.

    Zo, en nu is het tijd voor KOFFIE. Daar word ik blij van. Hard nodig.

    Het schiet me te binnen dat E op de verjaardag van J pas op het allerlaatst belde. Ze lag net in bed. Rond 22.00 uur. Da's fijn he, als je papa zo laat belt. Geeft echt een goed gevoel. Maar ja, beter laat dan niet. Zo moeten we het dan maar zien.

    Via de app hadden J en E het weekend van 9 september afgesproken (2017 dus) maar E zegde dat af, iets met de auto, en ze zouden afspreken rond de verjaardag van broertje J (einde september).  Het is het weekend van 17 oktober geworden zie ik net in de apps. 

    Op 2 juli (2017) stuur ik E een foto van J. Hij zegt dat hij haar morgen belt. Niet he (volgens mij staat dat ook wel ergens op mijn blog).

    Over de zomervakantie geen woord. Geen voorstel niks. Ik vraag er niet om, E moet komen. Vanuit J ook geen vraag of verzoek. 

    En je dan nu beroepen op de rol van papa?? Niet voor het eerst, dat roept E wel vaker maar vervolgens doet hij niks. Behalve mij verwijten dat ik alles bepaal. Als het niet zo bedroefend was zou je er keihard om moeten lachen. 

     



    Reacties

    nieuwe naam

    voor mezelf

    :-(

    of ik hem ook aan mezelf te danken heb?

    misschien wel

    Aanjager dus

    voor mijn dochter

    voor haar vader

    als ik nou eens helemaal niks deed

    wat zou er dan gebeuren?

    ik denk........

    niks

    Wat me in ene stoort is dat ik 2 weken geleden al heb voorgesteld aan E om het weekend van 24 feb te prikken. Stilte. Dus vandaag maar weer een sms zijn kant op of het 24 feb gaat lukken.

    Niet.

    E stelt het volgende weekend voor, op vrijdag, na school om 19.30 uur.

    Ik moet dat even overleggen typ ik terug.

    Krijg ik een sms terug: M, wij plannen en laten het haar weten, niet omgekeerd.

    DUH

     

     

     


    Reacties

    Schilderen met Truus

    Zo stond het in de krant.

    Dat gingen we doen!

    Truus bleek 80 jaar oud. Zou je niet zeggen als je haar zou zien.

    Truus zong in het Spaans mee met Spaanse muziek

    Een banaan als microfoon

    Van Truus mochten we zelf weten wat we gingen schilderen

    Ze had niet op ons gerekend dus kochten we snel bij de Action een paar schildersdoeken (jes)

    Nou daar zaten we dan. Met Truus en nog een man en later nog een vrouw en een man aan een lange tafel te schilderen.

    We hadden best pret

    Iedereen was gezellig zichzelf

    Zonder opsmuk

    Na 1,5 uur hadden we allebei

    een pracht schilderij

    en een mooie herinnering

     




    Reacties

    Maanden geleden:

    We waren in het huis van mijn ouders. Ik wilde wat spullen meenemen: een hele collage aan foto's van mezelf uit allerlei perioden die ik vond boven op een kast.  Souveniers uit vreemde landen die ik ooit eens meegenomen had voor mijn ouders. Foto's van vroeger van mijzelf of van mijn ouders.... Afijn, dingen waarvan ik niet wilde dat ze in een container zouden belanden. In de boekenkast van pa en ma struinde ik naar nog wat boeken. Een van de boeken die in de doos om mee te nemen belandde was: zusje.

    Het boek zusje belandde vervolgens in een la bij mij thuis.

    Bij het definitief opruimen van het huis van pa en ma namen we (broer, zus, ik) ieder een aantal dozen mee die we dan op een later moment nog eens zouden uitzoeken. Ik heb intussen 'mijn' dozen doorgeplozen en kwam van alles tegen. O.a. een foto van mij als kind met lang haar in een paardestaart (en ja, als je mij kent, is dat best bijzonder) met een lint erin. Ik had een zacht oranje jurkje aan met een wit kraagje. Te schattig. J vond de foto geweldig. Die moest op haar kamer in een lijstje. De foto was klein en ik wist dat er een grotere versie van moest zijn maar die vond ik niet. 

    Afgelopen maandag:
    Ik zou de dag erna met de trein naar pa en ma en ik zocht een goed boek om te kunnen lezen in de trein.

    In mijn ladekastje vond ik een aantal boeken waarvan ik dacht dat ik daarmee wel 5 uur zoet kon brengen (treinreis heen en terug, wat heet, meer dan 5 uur). Ik koos er een uit en dat werd: zusje.

    Gister dus zat ik in de trein en ik pakte mijn boek. In ene viel me op dat er wat tussen het boek zat. Ik keek....... en vond de grotere versie van de foto van mijzelf als kind met paardestaart en striklint in het schattige zacht oranje jurkje met wit kraagje.

    Wat een rare plek voor die foto! En wat een toeval dat ik juist dat boek in een doos had gegooid om een keer te lezen! Alle andere boeken zijn ofwel in een container beland of in een 2e handswinkel. Hoezo toeval!

    Overigens: een aanrader, zusje!

    En de foto ga ik inlijsten :-)

     

     





    Reacties

    Klinkt wel logisch.

    In een dieselauto stop je ook geen benzine want dan loopt ie niet lekker. Of helemaal niet.

    Dus.

    Als het zo logisch is, waarom doen we dan over het algemeen zo onlogisch?

    Grijpen we naar pilletjes, zalfjes, in plaats van naar goed voedsel.

    En wat dan goed is....afijn, dat weten we van binnen wel. 

    Geen mars ofzo, om maar iets te noemen.

    Hoewel ik daar best zin in zou hebben, in een mars :-)

     

     

     

    Reacties

    Nou dat klinkt wel toch. 

    Om maar even een stempel te drukken op.

    Na dit weekend was ik het helemaal zat, echt helemaal zat. 

    Maandagochtend ging het mis, een enorme clash. Ik ben nog met haar meegefietst naar de bso, tot aan het hek. Ga je niet mee? Nee, ik kan het niet. Je bent groot genoeg om zelf naar binnen te gaan. Fijne dag. En ik ben zonder nog maar een moment om te kijken weggefietst. In tranen. Naar huis want ik was niet in staat om naar kantoor te gaan, ik moest mezelf eerst bij elkaar vegen. 

    Afijn, na deze clash, ben ik ten einde raad gaan zoeken op internet, op zoek naar IEMAND die mij kan helpen, en nou ja, via van alles en nog wat stuitte ik op de term strong-willed oftewel, een kind met een hele sterke eigen wil. Met bijbehorende tools. 

    En een ervan is: autonomie geven. Ja........raar maar waar, maar als dat is wat werkt word ik ter plekke heel gelukkig.

    Oftewel: gewoon doen zoals ze op de bso en school ook doen. Geef het kind keuzes, autonomie, het gevoel dat ze gehoord en gezien wordt, en voila, je hebt geen kind meer aan ze.

    Aan het einde van de middag haalde ik haar op bij de bso. We hadden vervolgens een goede avond en een soepele ochtend. Vanochtend ook nog een spontane spijtbetuiging van haar kant......

    Vandaag geen Efteling. Dat had ik wel zo gepland maar ik kon het gewoon niet opbrengen. Dat doen we een andere keer. Zij is nu lekker op de bso, bikini mee, komt helemaal goed. En ik ben aan het werk, ook prima zo. De school is weer levendig met alle leerlingen. 

    Misschien iets te optimistisch maar ik type het hier toch maar neer: als die tools werken en ik daar mijn best voor doe (met veel geduld) dan, nou dan gaan we elkaar gewoon weer lief vinden. En daar ga ik voor.

    X

     


    Reacties

    Er zijn van die dagen, momenten, vreselijk.

    Eerst al dat gezeur over die strandbal. Niet in de kamer J. Hoezo? (nieuw stopwoord hier in huis, van J dan). Nou dan steek ik de riedel maar weer af. Spullen die omver kunnen gaan, bal is voor buiten etc. Het is niet aan haar besteedt. Ze vindt het maar stom en begrijpt niet dat ze niet in de kamer mag ballen met de strandbal. Ga maar boven in je eigen kamer met je strandbal dan kun je daar dingen omverstoten zeg ik haar. Mopperend en met een zuchtend okee laat ze de strandbal met rust.

    Hoe vaak ik die riedel al niet heb afgestoken? Geen idee. Vaak.

    Vervolgens gaan we eten. Maar J heeft helemaal geen zin om te eten. Dat blijkt wel. En bij mij is het zo op want ik had reuze trek. Ik had een wit broodje. Dat wilde J ook. Okee, kreeg ze de helft. Vervolgens ziet ze, als ik alles al op heb, dat ik yoghurt pak. J wil ook yoghurt. Eerst je brood, dan yoghurt zeg ik haar. Fout he. Hakken in het zand. Dus dat wordt een dingetje. Ze begint te mopperen op het witte broodje. Het is hard en ze kan het niet snel eten. Dan neem je het bruine broodje zeg ik haar. Daar begint ze dan aan maar niet boven haar bord, maar gezellig omgedraaid op een stoel zodat alle kruimels op de vloer vallen. Ai. Verkeerde knop. Doe nou boven je bord eten J. Hoe vaak heb ik dat nou al gezegd? En ga recht zitten, op je beide billen. Mopper de mopper van haar kant. Na een paar kleine hapjes komt het volgende argument om niet het brood op te eten. Ik zit vol zegt ze. Niet zeuren J, je moet goed eten, stelt niks voor, ik heb het al op, peanuts.  Maar nee, ze houdt vol dat ze vol zit, terwijl ze pas een paar happen van het halve witte bolletje op heeft en 2 kleine hapjes van het bruine broodje. Ik draag haar aan om in mogelijkheden te denken. Bijvoorbeeld om dan straks in de auto nog iets te eten. Maar dan ook wel doen want aan lege beloftes hebben we niks. In ene stelt ze voor om dan nog 1 hap van het halve witte broodje te eten (en dan is het ook op) en dan het bruine broodje onderweg. Dat verraste me want ze had zitten mopperen op dat witte broodje dat het zo hard was en dat ze het niet snel kon eten etc. Okee. En vervolgens propt ze de hap weg om yoghurt te gaan pakken. Je zat vol J, weet je nog?! Ik snij het bruine broodje door de helft en vindt dat ze de helft met de happen eruit nog moet opeten. Weerstand. Ik ben het in ene zo zat dat ze van mij niet meer hoeft te eten. Spullen pakken dame en wegwezen. Ik vraag niks bijzonders van je, elk kind moet eten en recht zitten en vooral niet smakken, als dat al teveel is heb ik er meer dan genoeg van. Dus, hup, nu in de auto en snel een beetje dan heb ik tenminste daarna rust.

    En zo geschiedde. 

    Het werd geen leuk tochtje naar het vriendinnetje. Die liever thuis speelt. Elke keer komt er wel een belofte dat ze een keer bij ons komt spelen maar tot nu toe komt daar dus helemaal niks van. Onderweg ga ik los. Ga maar meteen een week logeren bij je vriendinnetje zeg ik J. En: heb je het naar je zin zo? Blij dat je het voor elkaar hebt zo met je gedoe over het eten? Voor de zoveelste keer krijg ik een belofte dat ze wel kan luisteren en dat ze normaal kan doen. Ja ja, dat heb ik vaker gehoord. Gaat niet meer lukken inmiddels. Dus eenmaal bij het vriendinnetje: geen kus, gewoon uitstappen, deur dichtdoen en bye. Ik ben spijkerhard. Maar hoe laat kom je me dan ophalen vraagt ze nog maar mijn blik is genoeg voor haar om toch maar de deur dicht te doen. En ik rij weg. Nee, scheur weg. Ze zoekt het maar uit. Voor nu.

    De gewenste rust kan ik natuurlijk wel vergeten want zo werkt het niet. Spijt, tranen, kwaad op mezelf (toch weer op dat knopje laten drukken en mezelf verliezen). Hoezo unconditional love en hoezo positief denken en hoezo voornemen om rustig te blijven?

    Gewoon vet in mijn eigen valkuil gevallen. Diep.

     

     


    Reacties
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl