estrellademar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Nou dan weet je het wel.

    Ik dacht: laat ik J maar gewoon zeggen dat papa haar vrijdagavond op kan halen en dat ze dan twee nachtjes logeert.

    Mind you: ze had zelf al aangegeven dat ze naar papa wilde en ze zou op 24 januari gaan maar dat belde E af. 3 feb konden wij niet. Daarna was het vakantie. E zag het wel zitten dat J dan een week bij hem zou komen. Ik niet. Maar ik stelde het wel voor bij J. Ze wilde niet. Ook niet een halve week. Het weekend na de vakantie zei J. 24 feb. Dus dat smste ik naar E. Stilte.

    Voor de vakantie nog een paar keer gecheckt bij J of ze toch niet een halve week mss naar papa wilde maar het bleef nee.

    Okee

    24 feb zegde E af. Hij stelde dus voor 2 maart. Wat ik weer voorstelde bij J. Ze vond het goed.

    Maar het viel tegen, 2 nachtjes, in die zin, dat ze er tegenop begon te zien. Huilen vrijdagavond. En ik wil niet, ik ga jou zo missen. Getroost, opgebeurd en dus vertrokken wij vrijdagavond om 19.00 uur naar E (plaats).

    We waren er 20.05 uur omdat ik de verkeerde afslag nam. Ik belde E. Die was nog onderweg. Sneeuw (klopte), file, etc. 

    Dus daar zaten we dan te wachten in de auto. Spelletjes gedaan (met dank aan de i-pad), dicht tegen elkaar aan. En het duurde. J moest plassen, ik ook. Dus auto uit, E bellen dat we naar het toilet gingen en daarna terug in de auto. Het was 20.46 toen hij belde dat hij er was. Bedankt he! Maar we zagen elkaar niet. Het bleek dat ik aan de voorkant stond en hij aan de achterkant van het station. Blijf jij maar staan (hij ondernam ook echt geen poging om te bewegen) dan komen wij naar jou. J wilde naar huis. Ga nou eerst papa maar een kusje geven zei ik, je wilde tenslotte zelf naar papa en hoe langer je het uitstelt hoe vervelender het wordt. Nou godzijdank was het zoontje mee. En die had lichtjesschoenen. J was compleet afgeleid van haar verdriet en niet willen en na nog een bemoedigend 'je kunt het' van mij, en de belofte van E dat ze ook lichtjesschoenen mocht, reden ze niet veel later weg. Met de afspraak! met E dat hij even zou laten weten of ze veilig thuis waren gekomen. Vanwege de sneeuw. En ik zou dat ook doen. Gedaan. Maar E niet he. Stilte. Ik heb hem om 22.45 uur opgebeld. Ja, ze waren goed thuisgekomen. Gelukkig!
    We hadden ook afgesproken: zondag om 20.00 uur weer bij het station in E.

    Zondag

    Ik ben bij lieve vrienden en zij zijn expres vroeg gaan eten omdat ik op tijd weg moest. Ik zat om 18.40 uur in de auto. Het was een uur en 12 minuten rijden. Om 19.26 uur kreeg ik onderweg een sms van J dat ze nu gingen rijden.

    Nou da's weer lekker dan. Betekende voor mij opnieuw wachten. Want voor hun is het ook een uur rijden (iets minder zelfs). Echt zo balen. Dus nou daar zat ik dan opnieuw in de auto te wachten. Het regende inmiddels.

    Rond 20.35 uur zag ik ze aankomen. Dus snel de auto uit en naar hun toe. Het afscheid nemen voor J van papa is dan weer ff zwaar. Huilen. E begon, in de regen, dat we vaker moesten afspreken want ja dat kind, huilen nu (eh....weet je ook dat ze bij mij huilt??!) en hij begon over een nieuwe afspraak. Maar ik had het helemaal gehad met afspreken. Hoezo afspreken, men! Hij kan zich niet eens aan tijden houden, idioot. Echt, het viel zo fout dat ik zei dat ik voorlopig helemaal niets ging afspreken. Na al dat gewacht. Wat niet de eerste keer is, de vorige keer heb ik een UUR staan wachten. En een van de keren daarvoor een HALF uur. En toen wilden ze nog een ijsje gaan eten. Ja doei! Nou, dat was natuurlijk compleet tegen het verkeerde been bij E. Want hij is ook haar papa en ze wordt al groot en zij (J dan) bepaalt niet wanneer ze gaat maar dat bepalen wij (ik en E). Ik ging er nog op in ook. Stom he. E zei dat ie de weg wel wist om zijn dochter vaker te zien. Het komt wel goed zei ik hem. En: jij kunt ook met een datum komen.

    Maar hij beende boos weg. En ik ook boos in de auto. Gefrustreerd. Stomme gozer. Zonder MIJ komt er niet eens een afspraak. Doet hij wel eens bellen om te vragen of J kan komen? Nooit. Doet hij wel eens bellen om te vragen hoe het met haar gaat? Nooit. IK ben degene die info over de schutting gooit naar E. Altijd. IK ben degene die J aanspoort om naar haar vader te gaan. IK ben de aanjager. Als je het aan die twee overlaat komt er nooit iets van terecht. Zit niet in de genen. 

    En dan ook nog te bedenken dat ik eerder in de tijd E had gebeld dat het verstandig is om de frequentie wat op te schroeven zodat de drempel voor J om naar hem toe te gaan niet zo hoog is. Maar ja, aan de andere kant, krijg dat maar eens voor elkaar. Want op wiens schouders komt dat neer? Op de mijne. En ik kan J niet dwingen. Ik zou niet weten hoe. Als zij niet wil, houdt het op. 

    Er is trouwens niks mis mee met hoe het nu gaat, alleen ben ik het er wel mee eens dat de frequentie omhoog kan. Niet voor mij, maar voor J. 

    Ze is in november geweest. In de kerstvakantie wilde ze niet (heb IK gevraagd he, E niet, die vraagt nooit). 24 januari zou ze gaan. Het werd 2 maart. En NIET door mij.

    Zo, en nu is het tijd voor KOFFIE. Daar word ik blij van. Hard nodig.

    Het schiet me te binnen dat E op de verjaardag van J pas op het allerlaatst belde. Ze lag net in bed. Rond 22.00 uur. Da's fijn he, als je papa zo laat belt. Geeft echt een goed gevoel. Maar ja, beter laat dan niet. Zo moeten we het dan maar zien.

    Via de app hadden J en E het weekend van 9 september afgesproken (2017 dus) maar E zegde dat af, iets met de auto, en ze zouden afspreken rond de verjaardag van broertje J (einde september).  Het is het weekend van 17 oktober geworden zie ik net in de apps. 

    Op 2 juli (2017) stuur ik E een foto van J. Hij zegt dat hij haar morgen belt. Niet he (volgens mij staat dat ook wel ergens op mijn blog).

    Over de zomervakantie geen woord. Geen voorstel niks. Ik vraag er niet om, E moet komen. Vanuit J ook geen vraag of verzoek. 

    En je dan nu beroepen op de rol van papa?? Niet voor het eerst, dat roept E wel vaker maar vervolgens doet hij niks. Behalve mij verwijten dat ik alles bepaal. Als het niet zo bedroefend was zou je er keihard om moeten lachen. 

     



    Reacties

    nieuwe naam

    voor mezelf

    :-(

    of ik hem ook aan mezelf te danken heb?

    misschien wel

    Aanjager dus

    voor mijn dochter

    voor haar vader

    als ik nou eens helemaal niks deed

    wat zou er dan gebeuren?

    ik denk........

    niks

    Wat me in ene stoort is dat ik 2 weken geleden al heb voorgesteld aan E om het weekend van 24 feb te prikken. Stilte. Dus vandaag maar weer een sms zijn kant op of het 24 feb gaat lukken.

    Niet.

    E stelt het volgende weekend voor, op vrijdag, na school om 19.30 uur.

    Ik moet dat even overleggen typ ik terug.

    Krijg ik een sms terug: M, wij plannen en laten het haar weten, niet omgekeerd.

    DUH

     

     

     


    Reacties

    Schilderen met Truus

    Zo stond het in de krant.

    Dat gingen we doen!

    Truus bleek 80 jaar oud. Zou je niet zeggen als je haar zou zien.

    Truus zong in het Spaans mee met Spaanse muziek

    Een banaan als microfoon

    Van Truus mochten we zelf weten wat we gingen schilderen

    Ze had niet op ons gerekend dus kochten we snel bij de Action een paar schildersdoeken (jes)

    Nou daar zaten we dan. Met Truus en nog een man en later nog een vrouw en een man aan een lange tafel te schilderen.

    We hadden best pret

    Iedereen was gezellig zichzelf

    Zonder opsmuk

    Na 1,5 uur hadden we allebei

    een pracht schilderij

    en een mooie herinnering

     




    Reacties

    Maanden geleden:

    We waren in het huis van mijn ouders. Ik wilde wat spullen meenemen: een hele collage aan foto's van mezelf uit allerlei perioden die ik vond boven op een kast.  Souveniers uit vreemde landen die ik ooit eens meegenomen had voor mijn ouders. Foto's van vroeger van mijzelf of van mijn ouders.... Afijn, dingen waarvan ik niet wilde dat ze in een container zouden belanden. In de boekenkast van pa en ma struinde ik naar nog wat boeken. Een van de boeken die in de doos om mee te nemen belandde was: zusje.

    Het boek zusje belandde vervolgens in een la bij mij thuis.

    Bij het definitief opruimen van het huis van pa en ma namen we (broer, zus, ik) ieder een aantal dozen mee die we dan op een later moment nog eens zouden uitzoeken. Ik heb intussen 'mijn' dozen doorgeplozen en kwam van alles tegen. O.a. een foto van mij als kind met lang haar in een paardestaart (en ja, als je mij kent, is dat best bijzonder) met een lint erin. Ik had een zacht oranje jurkje aan met een wit kraagje. Te schattig. J vond de foto geweldig. Die moest op haar kamer in een lijstje. De foto was klein en ik wist dat er een grotere versie van moest zijn maar die vond ik niet. 

    Afgelopen maandag:
    Ik zou de dag erna met de trein naar pa en ma en ik zocht een goed boek om te kunnen lezen in de trein.

    In mijn ladekastje vond ik een aantal boeken waarvan ik dacht dat ik daarmee wel 5 uur zoet kon brengen (treinreis heen en terug, wat heet, meer dan 5 uur). Ik koos er een uit en dat werd: zusje.

    Gister dus zat ik in de trein en ik pakte mijn boek. In ene viel me op dat er wat tussen het boek zat. Ik keek....... en vond de grotere versie van de foto van mijzelf als kind met paardestaart en striklint in het schattige zacht oranje jurkje met wit kraagje.

    Wat een rare plek voor die foto! En wat een toeval dat ik juist dat boek in een doos had gegooid om een keer te lezen! Alle andere boeken zijn ofwel in een container beland of in een 2e handswinkel. Hoezo toeval!

    Overigens: een aanrader, zusje!

    En de foto ga ik inlijsten :-)

     

     





    Reacties

    Klinkt wel logisch.

    In een dieselauto stop je ook geen benzine want dan loopt ie niet lekker. Of helemaal niet.

    Dus.

    Als het zo logisch is, waarom doen we dan over het algemeen zo onlogisch?

    Grijpen we naar pilletjes, zalfjes, in plaats van naar goed voedsel.

    En wat dan goed is....afijn, dat weten we van binnen wel. 

    Geen mars ofzo, om maar iets te noemen.

    Hoewel ik daar best zin in zou hebben, in een mars :-)

     

     

     

    Reacties

    Nou dat klinkt wel toch. 

    Om maar even een stempel te drukken op.

    Na dit weekend was ik het helemaal zat, echt helemaal zat. 

    Maandagochtend ging het mis, een enorme clash. Ik ben nog met haar meegefietst naar de bso, tot aan het hek. Ga je niet mee? Nee, ik kan het niet. Je bent groot genoeg om zelf naar binnen te gaan. Fijne dag. En ik ben zonder nog maar een moment om te kijken weggefietst. In tranen. Naar huis want ik was niet in staat om naar kantoor te gaan, ik moest mezelf eerst bij elkaar vegen. 

    Afijn, na deze clash, ben ik ten einde raad gaan zoeken op internet, op zoek naar IEMAND die mij kan helpen, en nou ja, via van alles en nog wat stuitte ik op de term strong-willed oftewel, een kind met een hele sterke eigen wil. Met bijbehorende tools. 

    En een ervan is: autonomie geven. Ja........raar maar waar, maar als dat is wat werkt word ik ter plekke heel gelukkig.

    Oftewel: gewoon doen zoals ze op de bso en school ook doen. Geef het kind keuzes, autonomie, het gevoel dat ze gehoord en gezien wordt, en voila, je hebt geen kind meer aan ze.

    Aan het einde van de middag haalde ik haar op bij de bso. We hadden vervolgens een goede avond en een soepele ochtend. Vanochtend ook nog een spontane spijtbetuiging van haar kant......

    Vandaag geen Efteling. Dat had ik wel zo gepland maar ik kon het gewoon niet opbrengen. Dat doen we een andere keer. Zij is nu lekker op de bso, bikini mee, komt helemaal goed. En ik ben aan het werk, ook prima zo. De school is weer levendig met alle leerlingen. 

    Misschien iets te optimistisch maar ik type het hier toch maar neer: als die tools werken en ik daar mijn best voor doe (met veel geduld) dan, nou dan gaan we elkaar gewoon weer lief vinden. En daar ga ik voor.

    X

     


    Reacties

    Er zijn van die dagen, momenten, vreselijk.

    Eerst al dat gezeur over die strandbal. Niet in de kamer J. Hoezo? (nieuw stopwoord hier in huis, van J dan). Nou dan steek ik de riedel maar weer af. Spullen die omver kunnen gaan, bal is voor buiten etc. Het is niet aan haar besteedt. Ze vindt het maar stom en begrijpt niet dat ze niet in de kamer mag ballen met de strandbal. Ga maar boven in je eigen kamer met je strandbal dan kun je daar dingen omverstoten zeg ik haar. Mopperend en met een zuchtend okee laat ze de strandbal met rust.

    Hoe vaak ik die riedel al niet heb afgestoken? Geen idee. Vaak.

    Vervolgens gaan we eten. Maar J heeft helemaal geen zin om te eten. Dat blijkt wel. En bij mij is het zo op want ik had reuze trek. Ik had een wit broodje. Dat wilde J ook. Okee, kreeg ze de helft. Vervolgens ziet ze, als ik alles al op heb, dat ik yoghurt pak. J wil ook yoghurt. Eerst je brood, dan yoghurt zeg ik haar. Fout he. Hakken in het zand. Dus dat wordt een dingetje. Ze begint te mopperen op het witte broodje. Het is hard en ze kan het niet snel eten. Dan neem je het bruine broodje zeg ik haar. Daar begint ze dan aan maar niet boven haar bord, maar gezellig omgedraaid op een stoel zodat alle kruimels op de vloer vallen. Ai. Verkeerde knop. Doe nou boven je bord eten J. Hoe vaak heb ik dat nou al gezegd? En ga recht zitten, op je beide billen. Mopper de mopper van haar kant. Na een paar kleine hapjes komt het volgende argument om niet het brood op te eten. Ik zit vol zegt ze. Niet zeuren J, je moet goed eten, stelt niks voor, ik heb het al op, peanuts.  Maar nee, ze houdt vol dat ze vol zit, terwijl ze pas een paar happen van het halve witte bolletje op heeft en 2 kleine hapjes van het bruine broodje. Ik draag haar aan om in mogelijkheden te denken. Bijvoorbeeld om dan straks in de auto nog iets te eten. Maar dan ook wel doen want aan lege beloftes hebben we niks. In ene stelt ze voor om dan nog 1 hap van het halve witte broodje te eten (en dan is het ook op) en dan het bruine broodje onderweg. Dat verraste me want ze had zitten mopperen op dat witte broodje dat het zo hard was en dat ze het niet snel kon eten etc. Okee. En vervolgens propt ze de hap weg om yoghurt te gaan pakken. Je zat vol J, weet je nog?! Ik snij het bruine broodje door de helft en vindt dat ze de helft met de happen eruit nog moet opeten. Weerstand. Ik ben het in ene zo zat dat ze van mij niet meer hoeft te eten. Spullen pakken dame en wegwezen. Ik vraag niks bijzonders van je, elk kind moet eten en recht zitten en vooral niet smakken, als dat al teveel is heb ik er meer dan genoeg van. Dus, hup, nu in de auto en snel een beetje dan heb ik tenminste daarna rust.

    En zo geschiedde. 

    Het werd geen leuk tochtje naar het vriendinnetje. Die liever thuis speelt. Elke keer komt er wel een belofte dat ze een keer bij ons komt spelen maar tot nu toe komt daar dus helemaal niks van. Onderweg ga ik los. Ga maar meteen een week logeren bij je vriendinnetje zeg ik J. En: heb je het naar je zin zo? Blij dat je het voor elkaar hebt zo met je gedoe over het eten? Voor de zoveelste keer krijg ik een belofte dat ze wel kan luisteren en dat ze normaal kan doen. Ja ja, dat heb ik vaker gehoord. Gaat niet meer lukken inmiddels. Dus eenmaal bij het vriendinnetje: geen kus, gewoon uitstappen, deur dichtdoen en bye. Ik ben spijkerhard. Maar hoe laat kom je me dan ophalen vraagt ze nog maar mijn blik is genoeg voor haar om toch maar de deur dicht te doen. En ik rij weg. Nee, scheur weg. Ze zoekt het maar uit. Voor nu.

    De gewenste rust kan ik natuurlijk wel vergeten want zo werkt het niet. Spijt, tranen, kwaad op mezelf (toch weer op dat knopje laten drukken en mezelf verliezen). Hoezo unconditional love en hoezo positief denken en hoezo voornemen om rustig te blijven?

    Gewoon vet in mijn eigen valkuil gevallen. Diep.

     

     


    Reacties

    Niet te geloven eigenlijk. Over een paar weken is het al zomervakantie.

    In de afgelopen maanden zijn we:

    * bijna elk weekend naar ma geweest. En dus ook naar pa. Ze hebben ons nog nooit zo vaak gezien als in de afgelopen maanden.

    Helaas

    Pa woont inmiddels zelfstandig (sinds begin juni) in het zelfde gebouw als waar hij eerst tijdelijk zat om bij te komen. Zorg is ingehuurd, nieuwe meubeltjes zijn aangeschaft. Iedereen was er druk mee en mijn zus nog het meest.

    Ma woont inmiddels op een andere afdeling van het verpleeghuis, sinds 15 juni. Het revalideren ging niet snel genoeg en ze moest daar weg. Even kort door de bocht maar daar komt het eigenlijk wel op neer. De verhuizing naar 2 verdiepingen hoger hakte er in. De overdracht van de ene afdeling naar de andere is redelijk gegaan. Een nieuw zorgplan is inmiddels opgesteld (vorige week). Het gaat moeizaam allemaal. Het is te triest voor woorden om hier neer te zetten. We hebben er allemaal veel zorgen om en verdriet van. Ondanks de mooie lieve momenten die er ook zijn met mama. Hartbreaking en dan overdrijf ik niet.

    Dit alles laat weinig tijd en ruimte en zin etc over voor andere dingen. De tuin heb ik wel opgepakt (vanavond een courgette plukken!) en is ook weer erg leuk om te doen. Het schilderen ligt op zijn gat. Geen output. Aankomend weekend is het 3e weekend in al die maanden dat we niet afreizen naar DH. Verdrietig aan de ene kant, aan de andere kant ook wel hard nodig. Even gewoon weekend vieren samen.

    En dan de vakantie. Ik was in staat om alles af te zeggen maar heb het niet gedaan. We gaan! Drie weken in totaal zijn we weg. Bij vlagen vliegt het me aan en bij vlagen kijk ik er toch ook naar uit. Even afstand, even los.

    Gister had J een geweldige theatervoorstelling. En ze zag er ook heel mooi uit. Supertrots, echt wel!

    En ze gaat goed over naar groep 7. Top!

    Haar 10e levensjaar alweer. Time flies.

    Vandaag was ik boos op die ene collega die me nog wel eens in het vaarwater zit. Ik moest het kwijt tegen H. En daarna kwam ik R tegen in het dorp. Ook nog even tegen aan gepraat. Kreeg ik later in de mail een virtueel bloemetje van hem. Een zonnebloem. Doet goed! 




     

     





    Reacties

    Zaterdag 1 april. het was geen grappige dag.

    Ik was onderweg naar mijn ouders. In verband met de planning (wie wanneer waar op bezoek) belde ik mijn zus. Ze was nog bij mam en ik hoorde aan haar stem dat het niet goed uitkwam dat ik belde. Ze belde me daarna terug. Toevallig had ik net de auto stilgezet bij het tankstation. We hingen zeker een kwartier aan de telefoon. Mijn zus was die ochtend vroeger dan gepland naar het verpleeghuis gegaan. en dat was maar goed ook. Toen ze bij mam kwam lag die te shaken in bed, zweet over het hele lichaam. Niet om aan te zien. Wat bleek? de catheter was verstopt geraakt. Ze had niet kunnen bellen, niet kunnen roepen en heeft daar zeker tijden gelegen zonder hulp doordat toevallig die ochtend ze later dan normaal bij mam kwamen om te verzorgen. Mijn zus was in alle staten. Na alle ellende in het zkh waar het ook niet altijd goed liep, nu dit weer. Men! Zo zielig echt wel. 

    Toen ik weer wegreed van het tankstation belandde ik in de file. Ongeluk, 20 minuten vertraging. Ik ging daarom niet eerst paastakken kopen zoals ik van plan was maar ik ging meteen door naar het verpleeghuis.

    Het was even zoeken maar ik vond haar kamer. Dat viel tegen. Ik weet niet wat ik had verwacht maar dit was eh deprimerend. Een witte kamer, beetje rommelig met dekens, spullen voor mijn moeder die ze nodig heeft en dus absoluut niet gezellig. Ik kreeg de neiging om op te gaan ruimen hahaha, maar ja, waar moest het dan naar toe? Het was fijn om mama weer te zien. Ik ben zo'n 3 kwartier gebleven en ben toen mijn vader op gaan halen. Nou, die zat er duidelijk beter bij in het bejaardentehuis waar hij sinds maandag 27 maart is. Het bevalt hem goed. Maar voordat ik naar hem ging schoot ik snel een winkel in voor paastakken. Nep voor de zekerheid ivm eventuele allergie. Bij papa een kopje thee gedronken en toen samen met hem naar het verpleeghuis.

    En toen werd het niet grappig vanwege de krukjes naast het bed. Wie denkt er nou na over zo'n krukje?! Ik niet, ik kan er zelf prima op zitten. En mijn vader ook. In eerste instantie. Want hij had al op het zwarte krukje gezeten naast het bed. Maar toen moesten we even opzij (de reden daarvan weet ik niet meer, ik denk vanwege voeding of mondverzorging bij mijn moeder). Hoe dan ook, we stonden even iets bij het bed vandaan toen de verpleegster vroeg of we wat wilden drinken. Goed plan! Ik liep met haar mee. Ze liet me zien waar ik wat kon halen. Dus zogezegd zo gedaan. Het duurde even omdat ik eerst heet water moest koken in de waterkoker voor thee. Eigenlijk duurde het me te lang en ik dacht erover om eerst even terug te gaan met het sapje voor mijn vader maar deed dat niet. Ik vond theezakjes, maakte thee en liep daarna met twee mokken terug naar de kamer van mijn moeder. Daar vond ik mijn vader, ondersteund door 3 verpleegkundigen. Tjemig, wat is hier aan de hand? Flauwgevallen? Maar nee, dat was het niet. Mijn vader was aan de andere kant van het bed op het krukje gaan zitten, was te ver met zijn billen naar achtergeschoven en toen met kruk en al achterover geklapt en op zijn hoofd terecht gekomen. Mijn moeder kon niet bellen en niet roepen, mijn vader kon niet meer overeind komen. Wat een toestand! En dat allemaal terwijl ik thee stond te halen. Gelukkig zag een andere patient die toevallig langs de kamer van mijn moeder kwam, mijn vader op de grond liggen en die heeft de verpleging gewaarschuwd. Pffff. Nou papa helemaal van slag, huilen, had pijn natuurlijk. Ze hebben hem toen in de rolstoel gezet, koude doek op zijn hoofd en verder NIETS. En aangezien ik ook geen verpleegkundige achtergrond heb zag ik daar niks verkeerds in. Koude doek leek me prima. Maar mijn vader maakte zich zorgen. Had het over een foto en dat ik mijn zus even moest bellen, dan kon die misschien even kijken. Dus ik belde met mijn zus, legde uit wat er gebeurd was en die zei: de ambulance moet gebeld, er moet een scan komen van zijn hoofd want hij heeft bloedverdunners en pas een tia gehad (oh ja, jemig! hoe kon ik dat nou vergeten). Nou het verpleeghuis was niet bereid om een ambulance te bellen, dat moest de huisarts doen. Mijn zus weer in alle staten. Maar goed, ze heeft de huisarts gebeld (dokterspost dan want weekend) en die hebben mij weer gebeld met vragen over mijn vader. Ze hebben ook mijn vader zelf nog gesproken en daarna besloten dat er een scan moest komen van zijn hoofd. Maar niet met de ambulance. Ik ben zelf gegaan met papa. Maar niet nadat we eerst wat hadden gegeten. Papa een toetje en ik een banaan. Want zo zei de verpleegkundige, het kan best nog wel eens lang duren daar bij de spoedafdeling. Nou daar gingen we dan, voetje voor voetje uit het verpleeghuis en op naar het ziekenhuis. Daar ging het toch best wel snel. De scan was okee en hij mocht godzijdank terug naar het bejaardentehuis als ze hem daar in de nacht om de 2 uur wakker konden maken ivm eventuele bloeding van adertjes (ofzoiets). Mijn vader wilde absoluut niet in het ziekenhuis blijven. Hij is gewoon heel blij daar in het bejaardentehuis, dat merk ik wel aan hem. Dus.....waren we tegen 19.00 uur terug in zijn kamer. Heb ik een kopje thee gemaakt voor hem en broodjes gesmeerd. Daarna nog even terug naar mijn moeder om te zeggen dat alles okee was met papa. Somehow voelde ik aan dat mijn zus wel een uitlaatklep kon gebruiken en ik appte haar of ze het fijn vond dat ik even langskwam om te wandelen of uit te huilen. Dat vond ze fijn. Heb ik daar een soepje gegeten en hebben we tegen elkaar aan kunnen praten over allerlei dingen die mis zijn gegaan in het ziekenhuis en nu ook (weer) in het verpleeghuis. Dat deed haar goed. Mooi! Ik was daarna wel heel laat in het huis van mijn ouders maar allez, dat gaf niet. Bed opgemaakt, gedouched en slapen. Nou ja, slapen ging niet echt goed maar toe maar. Wekker om half acht. Ik zou nl. om 09.00 uur opnieuw naar mama gaan, puur om te checken of het allemaal wel goed ging daar met de verzorging. Ik was er op tijd, de verpleging was met haar bezig. Good! Tijdje gebleven, tot koffietijd, daarna terug naar de flat, koffie gedronken, overhemden en vesten verzameld voor mijn vader, nog wat foto's in de tas gedaan om neer te zetten bij mama en toen naar pa. Daar broodje gegeten en toen terug naar mama. Want die zou in de stoel gezet worden, Wel zo leuk als ze dan iemand heeft om tegen aan te kijken of te praten. O ja, ik had ook een boek meegenomen. Om desnoods uit voor te lezen. Gedaan :-) Vond ze wel leuk!
    En die zaterdag-pechmiddag had ik al paastakken neergezet en papieren eieren geknutseld om erin te hangen. Mama dacht dat het bloemen waren :-) Nou toch een beetje de boel opgefleurd met die paastakken en foto's en nog wat kaarten. Die zitten in een plakboek maar ik heb de vrolijkste in de vensterbank gezet voor de gezelli. Laat het versieren maar aan mij over!

    Tja en toen was het tijd om naar huis te gaan. Moeilijk hoor om afscheid te nemen, best wel.

     



    Reacties

    Hand in hand met mama

    Stilletjes zitten we naast elkaar

    Zij in de rolstoel, ondersteund met kussens

    Ik op een klapstoeltje ernaast

    Haar hand komt onder de deken vandaan en pakt de mijne

    Mijn hoofd leg ik op haar schouder

    Bijna cheeck to cheeck

    Tranen rollen zomaar naar benee

    Heel even schuilen bij mama

    Totdat mijn hoofd  haar kennelijk pijn doet

    En ze er iets van zegt

    Oh mama, ik heb zo met je te doen

    Dat ik bijna niet eens kan huilen

    Een groot verdriet van binnen

    Met zoveel vragen over het waarom

     


    Reacties
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl