estrellademar.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Laatste artikelen

    Gister gingen we naar het LdH. Ik twijfelde of het goed was om te doen (anders gaan we ook nooit, waarom nu dan wel).

    Maar we gingen. Leuk om W en F weer te zien! Leuk om alle andere bekenden weer te zien. En wat een warme reacties kregen we! J vond het niet zo geweldig want ze moest heel vaak horen dat mensen haar nog kenden van toen ze een baby was (nou ja, zo lang geleden was het nu ook weer niet dat we voor het laatst bij het LdH waren geweest. Een jaar of 5 denk ik. Of 6.
    J ging halverwege de dienst mee naar de kinderdienst en dat had ze wel leuk gevonden. Ze wil best nog wel een keer. Ik kreeg meerdere verzoeken om vooral nog eens te komen. Dat vind ik wel lastig aan de ene kant maar aan de andere kant is het ook wel weer fijn om even te praten en mensen te zien. En om zelf gezien te worden, dat ook.

    W en F kwamen na de dienst bij ons thuis. Dat was gezellig. En stiekem ook wel een beetje vermoeiend. Zoveel woorden in mijn hoofd laten stoppen. Dat ben ik niet gewend. Gelukkig zijn ze er inmiddels weer redelijk uit. 

     

    Afbeeldingsresultaat voor woorden in het hoofd





     




    Reacties

    Gisteravond zaten we voor de tv.

    Die spannende serie te kijken.

    Het was bijna afgelopen toen er iets viel in de keuken.

    We schrokken ons een hoedje.

    Gewapend met een kussen (hahahaha) liep ik naar de keuken.

    Wat was er gevallen?

    Ik kon niks ontdekken. Vreemd.

    J zag het wel. Het muntje mam, dat is gevallen. 

    Het muntje dat normaal boven op het stopcontact ligt bij onze bar, was er zomaar spontaan vanaf gevallen.

    ----------

    Of deed jij dat mama?

     

     

    Reacties

    Tja......

    Vanochtend was ik boos. Teleurgesteld ook. 

    Boos om die ene opmerking. Teleurgesteld over het resultaat.

    De opmerking was: heeft u hechtpleisters? Nee, dan geef ik u er een paar. Die kunt u opdoen als u ergens naar toe gaat en u vindt het vervelend (dat je een litteken ziet). Lekker dan zo'n opmerking!

    En teleurgesteld omdat...nouja, het litteken is best wel groot. 2cm dat wist ik wel maar toch, volgens mij is het ruim 2 cm geworden. En dat voor zo'n stom plekje.

    En ik ben er nog niet. Na 5 dagen mag ik starten met............massage. Jawel. Om te voorkomen dat het littekenweefsel gaat verharden. Zal pijn doen maar daar moet ik dan maar even doorheen. Nou lekker dan. Zit ik op te wachten. Ben ik eindelijk af van het plekje, heb ik dat ervoor in de plaats.

    Maar goed. Het is allemaal in orde verder dus na vanochtend zien ze me niet meer terug bij de plastische chirurgie. Wel bij de dermatoloog. Levenslange controle geloof ik. 

    En verder mag ik volgens die ene zuster een jaar lang niet in de zon. Moet ik een petje op en zonnebrandcreme (ik haat zonnebrandcreme). Dus ik heb nog wat drempels te overwinnen.

    Gelukkig was dit allemaal vanochtend en is het inmiddels middag en voel ik me weer wat steviger in mijn schoenen staan.

    De tijd zal zijn werk doen. In ieder geval voor mijn blauw-paars-groen-gele oog. En hopelijk op termijn ook voor het litteken.

     

     PS: na nog eens overleg met de dermatoloog over de zalf heb ik besloten om toch het plekje weg te laten halen omdat de zalf niet diep genoeg kon komen. Dus ja, waarom dan zalf smeren? Dus werd het uiteindelijk toch snijden. Dat was op 23 augustus. Ik vond het reuze eng. Maar daarna was ik vooral opgelucht dat het voorbij was. Nou ja, voorbij? Ik moest een week met een hechtpleister lopen en ik zag eruit alsof ik op mijn gezicht geslagen was. Zo voelde het ook trouwens. Dat zakte na een paar dagen af. Na een week mochten de hechtingen eruit (en de pleister eraf). Ik werd er licht van in mijn hoofd van dat geknip aan die hechtingen. Maar goed, koffie is overal goed voor, dus ook daarvoor (ff zitten met een kopje koffie voordat ik weer in de auto stapte). Het bovenstaande is getypt vlak nadat de hechtingen eruit zijn gehaald. Inmiddels (bijna 2 weken verder) is het litteken niet meer zo vurig, doe ik elke dag 2 minuten gekke bekken trekken om de elasticiteit erin te houden hahahaha (van het litteken dan) en is mijn oog een stuk minder blauw en groen. Weg is het nog niet, gaat langzaam. Maar gestaag :-)

     

     

    Reacties

    Hallo mama,

    Vijf weken ben je al weg. Het lijkt langer en toch ook weer niet. Raar is dat.

    Weggetoverd zo voelde het. En nog steeds. Ik geloof dat ik nog steeds niet kan geloven dat je er niet meer bent.

    Het was ook raar om je dood te zien. Je handen........zo wit. Ik wil er niet meer aan denken. Liever denk ik aan je, al zwaaiend, met een handkus voor J. Wist je echt dat je nooit meer wakker zou worden? Ik denk het niet. Misschien maar beter ook.

    We zouden met vakantie mam, maar het liep anders. Het voelde al onwerkelijk om alle spullen in te pakken. En toch pakte ik alles in. Want we zouden gaan, en desnoods teruggaan mocht het fout aflopen met jou. 

    In plaats van Duitsland werd het een weekje op een camping in de buurt van jou. De camping waar we vorig jaar ook waren. Waar J lekker kon helpen met de koeien. Vrijdag 13 juli bracht toch nog een beetje mazzel mee. Voor ons dan. Omdat we daar terecht konden, last minute. 

    Er is bij je gewaakt mam, door E en door AJ. Hoe lief! Ik heb ook nog een tijdje bij je kunnen zitten op zondag toen je in slaap was. Weet je dat er zomaar een kussen achter mij omviel? Ik schrok me wezenloos, kippenvel all over. Die maandag, 16 juli, ben je definitief gegaan mam. Verwacht maar toch een super verdrietig moment. Dat uitgerekend jij als eerste van ons gezin weg bent gevallen, dat hadden we nooit kunnen vermoeden. Maar het gebeurde toch. Ik vind het moedig van je, heel erg moedig, dat je de laatste 1,5 jaar zo hebt kunnen leven. Dat je van alles hebt ondergaan. Ongewild dat weet ik zeker. Er is geen pet groot genoeg om voor je af te nemen, wat mij betreft. Diep respect mam voor je, echt wel. Na je dood hadden we, E, AJ, papa en ik, intensieve dagen met elkaar over allerlei dingen die dan horen bij....doodgaan. Niet leuk maar we hadden veel steun aan elkaar. Je hebt het nooit geweten maar in de tijd na je hersenbloeding hebben we het best wel moeilijk gehad onderling. Ik trok meer naar AJ toe en AJ meer naar mij. We hadden allebei moeite met E. En E met ons. We werden geconfronteerd met elkaars verschillen. Meer dan ooit. We dreigden bijna uit elkaar te vallen mam. Niet te geloven toch? Gelukkig kwam het moment van besef: we willen elkaar niet verliezen, we moeten samen sterk blijven. En daarom elkaars verschillen accepteren. Dat is wel gelukt. Je kunt trots zijn op ons. 

    De crematiedienst was verdrietig maar ook mooi. Mooi om R te horen over jou. Mooi om herinneringen aan jou te horen. Papa had hele mooie muziek uitgezocht. En na afloop hadden we gebak en koffie. Iets lekkers bij de koffie dus. Zoals jij dat altijd graag voor ons wilde: koffie drinken met iets lekkers erbij. Het was heel erg mooi weer die dag. En de omgeving.....prachtig. Ik was er nog nooit geweest. Jij wel. Echt mooi mam. Nu ik erover nadenk begin ik te begrijpen waarom papa wil dat je daar uitgestrooid wordt. Dat moment komt nog. Hopelijk is het dan ook mooi weer. Kun jij dat niet regelen mam, daarboven?

    Na de dienst is ieder zijns weegs gegaan zoals dat heet. Ook raar na zo'n intensief moment. Best wel. Maar zo gaat dat. Het leven gaat door. Een cliche maar heel erg waar.

    Die zaterdag, 21 juli, ben ik met J naar Frankrijk afgereisd. In alle rust. Van binnen dan. Ik had zoiets van: ik zie wel hoe ver (of niet ver) ik kom. En die houding bracht ons uiteindelijk laat op de avond op de plek van bestemming. De camping was leuk, J vond het geweldig om in een caravan te slapen. Met voortent. Nooit geweten dat een voortent zo heet kon worden trouwens. Rustig was het in het begin en dat maakte dat J en ik gingen badmintonnen met elkaar. En jeu de boulen. Gezellig! Maar op de 3e dag had J een vriendinnetje van 5 jaar oud. Ondanks het leeftijdverschil matchte dat heel goed. We zijn hier een week gebleven. En daarna zijn we nog een week op een andere camping geweest, meer zuidelijk. Daar was het nog leuker. Met veel vriendinnetjes voor J. Maar samen zijn we ook op pad geweest. Naar de grotten. Mooi mam! Ik moest aan je denken ook toen we daar waren. En we hebben gekanood. Superleuk! Nog 2 steden bezocht en ja, zo'n week is dan toch wel snel voorbij. Wat jij altijd zei (de vakantie nog zo lang mogelijk rekken op de terugweg)....dat lukt mij niet. Gas erop en na 15 uur rijden waren we weer thuis. Kapot (ik dan) maar dat was na een paar dagen weer over. Eh nee mam, dat gaan we niet meer zo doen. Je hebt gelijk, rekken is beter. In ieder geval voor mijn rug. Trouwens, volgend jaar ga ik het so wie so anders doen met de vakantie. Want ik en thuis....dat matcht niet zo. Twee weken thuis mam, wat een ramp! Dat had ik helemaal verkeerd bekeken. Bleek. Voor mezelf dan. Want J was blij, lekker spelen met vriendinnetjes, die was ook helemaal niet te porren voor nog een weekje ergens naar toe. En ik eigenlijk wel. 

    Afijn, volgend jaar.....dat is nog ver weg. Stiekem geloof ik dat je ons behoed hebt voor een week Duitsland. Raar he. En dat jij het was die ervoor zorgde dat toen het zo ging regenen, onze was werd binnengehaald en de voortent werd dichtgeritst op de eerste camping. En dat jij het ook was die regelde dat onze nummerplaat (die van de auto was gevallen) toch weer bij ons terechtkwam. 

    Ik heb me afgevraagd waar je nu bent, waar ik je zou kunnen vinden.

    In de liefde?

    Ja, ik denk het.

    Love is all we are.

     

    Love you mama xxxxxxxxxxxxxxxxx
     





    Reacties

    Ik had afgesproken dat ik op maandag 11 juni de hechting eruit zou halen.

    Maar 11 juni wilde ik naar mijn moeder.

    Dus belde ik het ziekenhuis af. 

    Dat bleek niet goed genoteerd te zijn want die maandag werd ik gebeld. Ja, u zou toch de hechting eruit laten halen hier, maar wij zien u niet. Zo ongeveer was de strekking. Nee dat klopt, ik heb het afgezegd bla die bla. De belster zei dat ik ook op 12 juni terecht kon om 08.15 uur om de hechting eruit te laten halen. En de uitslag is ook al bekend liet ze zich ontvallen. Maar, zei ze even later, toen ik zei dat ik bij de huisarts al een afspraak had voor de hechting eruit te laten halen, dan laten we het zoals het is, en zal de dermatoloog u bellen op de afgesproken tijd.

    Tja...en vandaag is het dan zover. Ze kan straks bellen. Bij vlagen bekruipt mij angst. Wat nou als........

    Niet aan denken.

    Positief denken.

    Het verwijderen van de pleister viel me nog niet mee trouwens. Het mocht er na 2 dagen af maar zat natuurlijk vast aan de wond. Gelukkig ging het na de douche eraf. Top!

    En de hechting verwijderen....deed even pijn maar het was zo gepiept.

    Eigenlijk....ben ik er mooier op geworden hahaha. Geen bobbelig plekje meer te zien. Tot nu toe. En van een litteken zie je niks. Althans, ik zie het niet. En zeker niet zonder bril :-)

    Laterszzz

    Update: toch een plekje dat eigenlijk weg moet, maar zonder haast, dus dat is mooi. En: misschien kan het toch met zalf. Dinsdag a.s. laat ik er nog even naar kijken. Als ik besluit om te laten snijden dan kan het precies weggesneden worden (of krap zoals ze dat noemde). Door die vreemde plastische chirurg. Mmmmm weet niet of ik mijn gezicht aan hem wil toevertrouwen maar toe maar. Zover is het nog niet. Eerst maar weer NU. As always :-)

    Reacties

    Al jaren heb ik een plekje in mijn gezicht. Eerst leek het een soort plat vetbultje. Niet opvallend ofzo maar het zat er wel.

    Destijds (2010/2011) naar laten kijken maar de toen dienstdoende arts wuifde het weg. Niets aan doen, lekker laten zitten, zo klein, etc.

    In de loop der jaren, wanneer weet ik niet precies meer, is het plekje veranderd. Het is niet meer een soort plat vetbultje maar een donker geworden vlekje. 

    Wat ik regelmatig insmeer met tea tree oil of citroen(olie).

    Toen J laatst naar de dokter moest heb ik naar het plekje laten kijken.

    Tja, kijken, je raadt het al, dat werd al snel een enkele reis dermatoloog.

    Vorige week was ik bij de dermatoloog.

    Die begon meteen, na een blik met een vergrootglas op het vlekje in mijn gezicht, over snijden, litteken van 2 cm. Eventueel bestralen (nee dank u) of laseren als dat mogelijk was. Ze zou een orienterende afspraak laten maken bij de plastisch chirurg zodat ik mijn licht op kon steken. En ja, ze zag nog een plekje in mijn gezicht, die kon tzt met stikstof behandeld worden. Over een halfjaar in ieder geval een vervolgafspraak om te kijken hoe het ervoor staat met de vlekjes en de plekjes. Voor de rest was alles in orde. En o ja, ik kon een formulier halen bij de balie over het vlekje in mijn gezicht.

    Ik was overdonderd. Hoezo snijden? En litteken van 2cm? Voor dit kleine plekje??? Echt niet!

    Volgens de dermatoloog was het plekje trouwens een goedaardige vorm van kanker. Niks om van te schrikken, ik kan er honderd mee worden (zou leuk zijn) Maar toch beter om weg te halen.

    Ik fietste weg naar werk. Was eerst van plan om naar huis te gaan maar dat zou de kwestie toch niet veranderen. Dus werd het werk. Een goede afleiding. 

    In de avond las ik het formulier. Mogelijkheden voor behandeling o.a. zalf. Zalf? Daar had ze het helemaal niet over gehad. Waarom niet? En waarom moest het eigenlijk weg als het toch goedaardig is. Afijn, genoeg vragen voor........een telefonische afspraak.

    Opvallend nog: een dag na mijn bezoek aan de dermatoloog lag er al een brief in de bus voor de afspraak met de plastisch chirurg op 5 juni.

    De telefonische afspraak met de dermatoloog was op 4 juni. Ik begon over de zalf. Plekje al 'te groot'. Weghalen omdat het op zeker gaat groeien (ondanks dat het er al 7 of 8 jaar zit) en ik er dan last van ga krijgen.
    De dermataloog had voor zichzelf ook nog eens het gesprek van vorige week gerecapituleerd en stelde voor, om een biopt te doen zodat we zeker zouden weten wat het nu is. En op basis daarvan een behandelplan op te stellen. Dat leek mij ook de beste optie. Het kon na het gesprek met de plastisch chirurg. Laat die maar staan zei ze, dan heb je in ieder geval informatie. Okee. 

    Dus gister....ik naar de pc. Die me begroette met een boks. Tja, je hebt types.....en types. Vond het toch een beetje vreemd om als bijna 54 jarige een boks te krijgen van iemand die misschien net zo oud is als ik (lastig in te schatten). Ik moest gaan zitten. Wijs het plekje eens aan zei hij. Nou, als u dat niet ziet, dan kan ik beter gaan zei ik (wat was dat nou weer voor een rare vraag). Hij verklaarde dat er meerdere plekjes in mijn gezicht zaten (nou zo erg is het nou ook weer niet, men, mag ik ook ouder en vlekkeriger worden misschien?!). Ik wees het plekje aan. Toen hij hoorde dat er nog een biopt moest komen was hij even in zijn wiek geschoten (wat deed ik dan hier) maar daarna herstelde hij zich en zei: tja, als je voor een biopt gaat kun ik ook net zo goed nu het plekje wegsnijden (precies langs de randen) en als het verder niks bijzonders is bent u er vanaf. Als het wel iets bijzonders is moet het opnieuw en dan ruimer. 

    Hij zag mijn aarzeling en zei, loop maar even mee naar de dermatoloog dan gaan we even overleggen.

    Dus wij naar beneden. Ik moest wachten en hij ging overleggen met de dermatoloog. Na 5 min kwam hij de kamer weer uit en zei: zij gaat je zo even bijpraten. En weg was ie.

    Eenmaal opnieuw tegenover de dermatoloog werd het me toch allemaal iets te veel en ze vroeg me waar mijn emotie vandaan kwam. Na uitleg over mijn moeder begreep ze het. We bespraken de opties: precies weg laten snijden of toch eerst een biopt. We kozen voor het laatste. Als de biopt verder niets uitwijst kan ik het laten zitten zoals het zit. Mocht het anders zijn kan ik het alsnog weg laten halen. Betekent wel 2x een behandeling maar nou ja, dat is dan maar zo.

    De biopt viel mee, al was het verdoven geen pretje. En de napijn....toe maar. Te doen. De pleister in mijn gezicht: wel opvallend maar ja, dat kan nou eenmaal niet anders. Vanochtend heb ik wel twee afplakstripjes weggehaald, iets minder volumineus nu en goed te doen. Het moet 2 dagen blijven zitten. Er zit een hechting in het wondje, die mag er na maandag uit.

    Over 2 weken is de biopt bestudeerd en word ik gebeld voor de uitslag.

    Zo ver is het nog niet. Eerst maar weer NU. En het mooie weer buiten.

    xxx

     

     

     

     

     

     




    Reacties

    In vogelvlucht:

    Met Pasen wilde J wel naar E. 1 nachtje. Dus zaterdag heen, zondag terug.

    Vond E te kort

    Ik was helemaal verbaasd. Wil het kind weer snel komen, vindt ie het te kort

    Kreeg ook nog een bui regen over me heen. Heb de hoorn maar ver weggehouden. Het bekende verhaal: hij wil J meer zien, desnoods via een advocaat, is er klaar mee, kent een advocaat, wil aan de andere kant dat ook niet doen (advocaat inzetten), beter om het onderling goed te regelen maar als dat niet kan etc etc. En passant veel respect voor mij maar hee luister J is niet de baas. J staat onder papa. Niet erboven en ook niet ernaast. En hee M, jij moet bepalen samen met mij, haar papa, want als je dat niet doet krijg je later problemen met J. Of woorden van gelijke strekking.

    Ik werd er wel zenuwachtig van, van die dreigementen. Dat ging weer voorbij.

    En er gebeurde niets.

    J had zoiets van: pfff, als papa het tekort vind, kom ik toch niet. Simpel. Maar ze was er ook door van slag en heeft er meerdere keren om gehuild.

    Bedankt he! Heel leuk zo.

    Afijn, ik mailde E daarna 2x. 1x om hem te laten zien dat het met het maken van afspraken fout gaat door hem en niet door ons (heel overzicht erbij) en de opmerking dat als hij aan zijn dochter vraagt om tijd voor papa te maken hij beter eerst kan bedenken dat hij tijd voor haar moet maken. De 2x mail was om hem te laten bedenken dat het handiger is om met J samen te praten over meerdere nachtjes logeren dan haar te dwingen tot iets wat ze niet wil (en ook niet werkt).

    Maar goed, dat laatste moet ie maar lekker zelf ondervinden, dat heb ik tenslotte ook moeten doen.

    Hele tijd stilte. Tot 18 april. E belde maar ik zat in vergadering. Daarna belde hij nog een keer in de avond ergens maar die oproep miste ik en toen vond ik het te laat om terug te bellen. Dat deed ik de volgende dag maar kreeg hem niet te pakken. Nou dan niet. Als ie wat wil belt ie zelf maar vond ik. Op koningsdag stuurde ik hem het filmpje van J van haar optreden met fitlala. Vond ie mooi liet ie weten via whats app. 

    Op 26 april feliciteerden wij hem met de verjaardag van zoontje J. Merci appte hij terug, ik bel morgen met J. 

    Geen belletje voor J hoor, echt niet.

    Op dinsdag 15 mei belt E dan weer. Of J wel weet dat papa jarig is (20 mei). Ja hoor, dat weet ze wel.

    J en ik hadden het er al over gehad, over naar papa gaan, omdat hij jarig is.

    Kijk, ondanks alles, vind ik het belangrijk dat ze wel op goede voet blijft staan met haar papa. Die goede voet was even ver te zoeken want ze vond hem stom en hij liegt en 'waarom is hij eigenlijk mijn papa', afijn dat soort diingen. Boos dus. Maar gelukkig zei ze begin van de week dat ze haar broertje wel weer wilde zien en dus naar papa wilde. Dus toen E belde konden we ons plan ontvouwen (zaterdag heen, maandag terug). Ons plan ging niet, het kon wel vrijdag heen en zondag terug. Ze kan meerijden met kennissen. Dat is fijn want ik zit een beetje met mijn rug sinds dinsdag door.............een nies! Niet te geloven. Het zat al niet echt lekker maar toen ik moest niezen ging het echt fout en stond ik scheef. Inmiddels gaat het wel weer maar ik sta nog niet te springen (so to speak).

    Afijn, die kennissen die stuurden mij van de week een app met de opdracht om vooral iets te eten en drinken mee te geven aan J (goh zeg, daar zou ik zelf nooit opkomen...............) ivm file-gevaar.

    En, let op, gisteravond, 17 mei om 21.30 uur belde E voor de 2e keer (hoe is het mogelijk) om te zeggen dat J vooral iets 'nets' mee moest nemen. Jurk zit al in de koffer zei ik hem. En nette schoenen vroeg hij? Ze heeft net nieuwe slippers gekregen zei ik.

    Mijn hemel, sorry hoor, maar anders kan ie nooit bellen, en nu zijn dochter (en de rest van de familie) uiterlijk vertoon moet vertonen omdat papa ingewijd wordt tot priester (of zoiets), kan ie in ene bellen voor een jurk.

    Daar hebben ze in Den Haag een mooie uitdrukking voor maar goed. We moeten het positief en met liefde en begrip etc benaderen.

    Valt niet mee. Daarom ook dit verhaal.

    Ciao.

    Reacties

    Nou dan weet je het wel.

    Ik dacht: laat ik J maar gewoon zeggen dat papa haar vrijdagavond op kan halen en dat ze dan twee nachtjes logeert.

    Mind you: ze had zelf al aangegeven dat ze naar papa wilde en ze zou op 24 januari gaan maar dat belde E af. 3 feb konden wij niet. Daarna was het vakantie. E zag het wel zitten dat J dan een week bij hem zou komen. Ik niet. Maar ik stelde het wel voor bij J. Ze wilde niet. Ook niet een halve week. Het weekend na de vakantie zei J. 24 feb. Dus dat smste ik naar E. Stilte.

    Voor de vakantie nog een paar keer gecheckt bij J of ze toch niet een halve week mss naar papa wilde maar het bleef nee.

    Okee

    24 feb zegde E af. Hij stelde dus voor 2 maart. Wat ik weer voorstelde bij J. Ze vond het goed.

    Maar het viel tegen, 2 nachtjes, in die zin, dat ze er tegenop begon te zien. Huilen vrijdagavond. En ik wil niet, ik ga jou zo missen. Getroost, opgebeurd en dus vertrokken wij vrijdagavond om 19.00 uur naar E (plaats).

    We waren er 20.05 uur omdat ik de verkeerde afslag nam. Ik belde E. Die was nog onderweg. Sneeuw (klopte), file, etc. 

    Dus daar zaten we dan te wachten in de auto. Spelletjes gedaan (met dank aan de i-pad), dicht tegen elkaar aan. En het duurde. J moest plassen, ik ook. Dus auto uit, E bellen dat we naar het toilet gingen en daarna terug in de auto. Het was 20.46 toen hij belde dat hij er was. Bedankt he! Maar we zagen elkaar niet. Het bleek dat ik aan de voorkant stond en hij aan de achterkant van het station. Blijf jij maar staan (hij ondernam ook echt geen poging om te bewegen) dan komen wij naar jou. J wilde naar huis. Ga nou eerst papa maar een kusje geven zei ik, je wilde tenslotte zelf naar papa en hoe langer je het uitstelt hoe vervelender het wordt. Nou godzijdank was het zoontje mee. En die had lichtjesschoenen. J was compleet afgeleid van haar verdriet en niet willen en na nog een bemoedigend 'je kunt het' van mij, en de belofte van E dat ze ook lichtjesschoenen mocht, reden ze niet veel later weg. Met de afspraak! met E dat hij even zou laten weten of ze veilig thuis waren gekomen. Vanwege de sneeuw. En ik zou dat ook doen. Gedaan. Maar E niet he. Stilte. Ik heb hem om 22.45 uur opgebeld. Ja, ze waren goed thuisgekomen. Gelukkig!
    We hadden ook afgesproken: zondag om 20.00 uur weer bij het station in E.

    Zondag

    Ik ben bij lieve vrienden en zij zijn expres vroeg gaan eten omdat ik op tijd weg moest. Ik zat om 18.40 uur in de auto. Het was een uur en 12 minuten rijden. Om 19.26 uur kreeg ik onderweg een sms van J dat ze nu gingen rijden.

    Nou da's weer lekker dan. Betekende voor mij opnieuw wachten. Want voor hun is het ook een uur rijden (iets minder zelfs). Echt zo balen. Dus nou daar zat ik dan opnieuw in de auto te wachten. Het regende inmiddels.

    Rond 20.35 uur zag ik ze aankomen. Dus snel de auto uit en naar hun toe. Het afscheid nemen voor J van papa is dan weer ff zwaar. Huilen. E begon, in de regen, dat we vaker moesten afspreken want ja dat kind, huilen nu (eh....weet je ook dat ze bij mij huilt??!) en hij begon over een nieuwe afspraak. Maar ik had het helemaal gehad met afspreken. Hoezo afspreken, men! Hij kan zich niet eens aan tijden houden, idioot. Echt, het viel zo fout dat ik zei dat ik voorlopig helemaal niets ging afspreken. Na al dat gewacht. Wat niet de eerste keer is, de vorige keer heb ik een UUR staan wachten. En een van de keren daarvoor een HALF uur. En toen wilden ze nog een ijsje gaan eten. Ja doei! Nou, dat was natuurlijk compleet tegen het verkeerde been bij E. Want hij is ook haar papa en ze wordt al groot en zij (J dan) bepaalt niet wanneer ze gaat maar dat bepalen wij (ik en E). Ik ging er nog op in ook. Stom he. E zei dat ie de weg wel wist om zijn dochter vaker te zien. Het komt wel goed zei ik hem. En: jij kunt ook met een datum komen.

    Maar hij beende boos weg. En ik ook boos in de auto. Gefrustreerd. Stomme gozer. Zonder MIJ komt er niet eens een afspraak. Doet hij wel eens bellen om te vragen of J kan komen? Nooit. Doet hij wel eens bellen om te vragen hoe het met haar gaat? Nooit. IK ben degene die info over de schutting gooit naar E. Altijd. IK ben degene die J aanspoort om naar haar vader te gaan. IK ben de aanjager. Als je het aan die twee overlaat komt er nooit iets van terecht. Zit niet in de genen. 

    En dan ook nog te bedenken dat ik eerder in de tijd E had gebeld dat het verstandig is om de frequentie wat op te schroeven zodat de drempel voor J om naar hem toe te gaan niet zo hoog is. Maar ja, aan de andere kant, krijg dat maar eens voor elkaar. Want op wiens schouders komt dat neer? Op de mijne. En ik kan J niet dwingen. Ik zou niet weten hoe. Als zij niet wil, houdt het op. 

    Er is trouwens niks mis mee met hoe het nu gaat, alleen ben ik het er wel mee eens dat de frequentie omhoog kan. Niet voor mij, maar voor J. 

    Ze is in november geweest. In de kerstvakantie wilde ze niet (heb IK gevraagd he, E niet, die vraagt nooit). 24 januari zou ze gaan. Het werd 2 maart. En NIET door mij.

    Zo, en nu is het tijd voor KOFFIE. Daar word ik blij van. Hard nodig.

    Het schiet me te binnen dat E op de verjaardag van J pas op het allerlaatst belde. Ze lag net in bed. Rond 22.00 uur. Da's fijn he, als je papa zo laat belt. Geeft echt een goed gevoel. Maar ja, beter laat dan niet. Zo moeten we het dan maar zien.

    Via de app hadden J en E het weekend van 9 september afgesproken (2017 dus) maar E zegde dat af, iets met de auto, en ze zouden afspreken rond de verjaardag van broertje J (einde september).  Het is het weekend van 17 oktober geworden zie ik net in de apps. 

    Op 2 juli (2017) stuur ik E een foto van J. Hij zegt dat hij haar morgen belt. Niet he (volgens mij staat dat ook wel ergens op mijn blog).

    Over de zomervakantie geen woord. Geen voorstel niks. Ik vraag er niet om, E moet komen. Vanuit J ook geen vraag of verzoek. 

    En je dan nu beroepen op de rol van papa?? Niet voor het eerst, dat roept E wel vaker maar vervolgens doet hij niks. Behalve mij verwijten dat ik alles bepaal. Als het niet zo bedroefend was zou je er keihard om moeten lachen. 

     



    Reacties

    nieuwe naam

    voor mezelf

    :-(

    of ik hem ook aan mezelf te danken heb?

    misschien wel

    Aanjager dus

    voor mijn dochter

    voor haar vader

    als ik nou eens helemaal niks deed

    wat zou er dan gebeuren?

    ik denk........

    niks

    Wat me in ene stoort is dat ik 2 weken geleden al heb voorgesteld aan E om het weekend van 24 feb te prikken. Stilte. Dus vandaag maar weer een sms zijn kant op of het 24 feb gaat lukken.

    Niet.

    E stelt het volgende weekend voor, op vrijdag, na school om 19.30 uur.

    Ik moet dat even overleggen typ ik terug.

    Krijg ik een sms terug: M, wij plannen en laten het haar weten, niet omgekeerd.

    DUH

     

     

     


    Reacties

    Schilderen met Truus

    Zo stond het in de krant.

    Dat gingen we doen!

    Truus bleek 80 jaar oud. Zou je niet zeggen als je haar zou zien.

    Truus zong in het Spaans mee met Spaanse muziek

    Een banaan als microfoon

    Van Truus mochten we zelf weten wat we gingen schilderen

    Ze had niet op ons gerekend dus kochten we snel bij de Action een paar schildersdoeken (jes)

    Nou daar zaten we dan. Met Truus en nog een man en later nog een vrouw en een man aan een lange tafel te schilderen.

    We hadden best pret

    Iedereen was gezellig zichzelf

    Zonder opsmuk

    Na 1,5 uur hadden we allebei

    een pracht schilderij

    en een mooie herinnering

     




    Reacties
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl